Dzisiejsze wspomnienie, to moherowe futro w kolorze ogniska, ciekawe czy nadal ogrzewa tę osobę do której trafiło? ;)

Powstało z setek frędzli przywiązanych do siatki.

Mam ochotę zrobić kolejne frędzlowe wdzianko - tym razem w kolorach ziemi, zgaszonych zieleni - jak odzież maskująca.

Oczywiście czas, czas i jeszcze raz czas, ale kto wie może się w końcu wszystko tak poukłada, że futro zrealizuje się wkrótce....?

fot. Balbina Bruszewska, postprodukcja: Peri Renata Glinkowska

fot. Balbina Bruszewska, ostprodukcja: Peri Renata Glinkowska

zdjęcie z sesji/mprezy nie pamiętam kto robił to zdjęcie - model: Adam Hajzer

fot. Joanna Wilińska

fot. Joanna Wilińska

    Oto przykład tego jak można samego siebie zasabotować, gdy ma się nieprzepracowane lekcje z poczucia własnej wartości.

Otóż kila lat temu, zadzwoniono do mnie z TVP, z programu "Pytanie Na Śniadanie", jako osoby kojarzonej z dzierganiem, bym wystąpiła w odcinku z okazji Międzynarodowego Dnia Dziergania w Miejscach Publicznych.

Oczywiście ucieszyłam się bardzo, bo zazwyczaj to trzeba podziałać, by się dostać do takiego programu, a tu proszę - sami dzwonią!

W odpowiednim dniu, wstaliśmy bardzo wcześnie rano i pojechaliśmy na Woronicza 17 - adres znany mi od lat, wbity w podświadomość, kojarzony z Telerankiem, Tik-Takiem i każdym programem z lat szczenięcych.

Poznałam osobiście Qrkoko (yeah, bo od lat ją obserwuję jako współuzależnioną od dziergania i przeciekawie piszącą o swoim życiu <klik do jej bloga> )

Nie zrobiłam sobie zdjęcia na ściance, nie wspomniałam o tym nigdzie więcej, prócz opowiadania najbliższym o tej wyjątkowej przygodzie.

Dlaczego? yyyyyyy.... bo się wstydziłam? Bo to bez znaczenia? Bo porządni się nie chwalą?

    Kupa Chrustu - vlog na Youtubie – który współtworzę, to nie tylko droga do poznania prawdy o sobie. To przedsięwzięcie przyniosło mi również dary w postaci ludzi.

Między inny tak poznałam Anię Matuszkiewicz. A konkretnie to ona najpierw poznała Kupę Chrustu, a dopiero potem poznałyśmy się osobiście.

Więcej opowiadamy o tym na vlogu Ani (klik: link do vloga Ani)

W każdym razie dla mnie było to spotkanie nieziemskie!

Tak roześmianej osoby dawno nie spotkałam na swojej drodze! Na dzień dobry połączył nas wspólny wybuch radości i przytulas, jakbyśmy się dłuuuugo nie widziały.

Skąd się znałyśmy wcześniej?

Na której planecie i w jakim wymiarze, a może wcieleniu się zaprzyjaźniłyśmy?

To pierwsze spotkanie było jak spotkanie po długich latach niewidzenia.

W ogóle, to odczucie duchowej rodziny rozlewa się szerzej na naszych partnerów i dzieci Ani – sami starzy znajomi… kochani… Tak dobrze się znamy, że nie trzeba wkładać energii w wyjaśnianie kim jesteśmy, ustawianie granic, badanie, bawienie się w sapera by nie wdepnąć na emocjonalną minę.

Zostaje mnóstwo przestrzeni na wspólne śmiechy i to tak intensywne, że na drugi dzień ma się zakwasy w brzuchu. Cudownie jest spędzać razem czas skupiając się na radościach.

Oczywiście na rozmowy o problemach też znajduje się przestrzeń, ale ona sama buduje się w najlepszym do tego momencie i odchodzi nie zostawiając za sobą odczucia niesmaku lub nadużycia. Za to umacnia się poczucie wsparcia a echa kibicowania wybrzmiewają przez całe miesiące.

Taką energię dają u Ani (link do Strefy Bycia)

I choć mam uczulenie na syntetyczne, pierdzące tęcze, to w aniowych przestrzeniach tęcze, jednorożce objawiają w 100% naturalnie, czyste BIO bez domieszek pestycydów ego. Można wskakiwać w ten świat, bawić się i uprawiać pogaduchy do upadłego, czyli póki się oczy nie zaczną zamykać ze zmęczenia.

Mam z Anią świetne porozumienie, połączenie i prawdopodobnie dlatego jej channelingowy sweter powstawał się najdłużej.

Gdyż…

Najpierw długo nie chciała pojawić się ostateczna wizja. Wizji było chyba z 5, zmieniały się jak w kalejdoskopie. Co siadałam do dobierania kolorów, następowała zmiana. Najpierw był niebiesko-turkusowy, potem różowawy, potem znów niebieskawy, zielonkawy. W końcu stanęło na białym z subtelnymi dodatkami kolorów pastelowych, takich jak błyski na kryształach górskich.

Uśmiałam się gdy odkryłam, że jedna z włóczek wybranych dla Ani pokazała mi swoją nazwę: „Piotruś Pan”

Skąd się wzięły te kalejdoskopowe zmiany? Gdy opowiadałam o tym Ani, dowiedziałam się, że w tym czasie przechodziła mocne procesy wewnętrzne i gdy się odnalazła w swojej prawdzie dzięki jodze kiundalini, ustabilizowała, dopiero wtedy utrwaliła się również we mnie wizja swetra dla niej!

Kocham takie synchrony.

Kiedy już zaczęłam dzianie swetra, było mi niezwykle błogo, a cała rzeczywistość odbijała ten błogostan.

Ahoj przygodo!

Na niebie pojawiały się potrójne tęcze, na robótce przysiadały motyle. Podejrzewam, że gdyby zza płota łypnął na mnie okiem jednorożec, wcale by mnie to nie zdziwiło.

Skoro takie akcje się działy, postanowiłam te biele i subtelne kolory podkreślić oraz wzmocnić kryształami. Najbardziej wołały Aqua Aury, zatem zaprogramowałam je w słońcu na kwiecie życia i by było lekko dodałam kilka kolorowych piórek.

Sami zobaczcie jaki wyszedł efekt 😊

fot. Haga Zawitowska

Oraz na TikToka by zobaczyć Anię tańczącą w swetrze (link)

P.S. Jeśli masz ochotę otulić się niezwykłym swetrem z wysokiej jakości przędz, napisz do mnie. Koszt swetra takiego jak Ani to 2500 zł. Ciekawa jestem jakie przygody wypłyną z Twojej historii 😊

    Już niejednokrotnie pisałam, że dzianie swetrów dla Was, to dla mnie fantastyczna przygoda, poddawanie się nurtowi Waszej energii i tworzenie w niecierpliwości oczekiwania na finał.

Kiedy przyjmuje zlecenie spersonalizowane, nazywam siebie dziergającym odbiornikiem, gdyż w tej sytuacji nie śmiem nazywać siebie twórczynią.

Sweter dla Gosi zabrał mnie w leśne, elfickie klimaty.

Znamy się dość dobrze, za nami wiele przegadanych godzin, więc aby nie narzucać nieświadomie na jej sweter swoich projekcji wysłałam jej do wyboru plansze z zestawami kolorystycznymi.

Po tym wyborze sweter, który zaczął powstawać, był dla mnie jeszcze większym i wspaniałym zaskoczeniem. Na wszelki wypadek, by utwierdzić się w tym że płynę w dobrym kierunku byłyśmy z sobą na łączach kamerkowych, Gosia na bieżąco potwierdzała obrany nurt układających się kolorów.

Ja działam sweter, Gosia z psem Gizmem wędrowała po irlandzkich lasach…

Gdy połączyłam udziergane elementy, przysiadłam z zaskoczenia. Bo powstało dzieło, które nie miałoby szans na wyjście z mojej tylko wizji.

Wszystko co złożyło się na ten finał to zestaw subtelnych głosów i przesłań. Począwszy od przędz, które niemal same wskakują mi do koszyka podczas ich wybierania, poprzez objawione niespodziewanie przez przestrzeń guziki, idealnie takie jakie chciała mieć Elfka, na kryształach ochronnych kończąc.

Bo czasami kryształy chcą być na swetrze, a czasami uważają że są zbędne. Tym razem zdecydowanie chciały się pojawić.

Tak oto dzieło zostało ukończone.

Dla mnie oczywiście wisienką na torcie jest feedback, a gdy bonusowo dostaję tak cudne zdjęcia wtedy mam „problem” z pomieszczeniem spływającego na mnie szczęścia w ziemskich kategoriach. Tego nie da opisać się słowami. Spełnienie, harmonia, radość, błogość, satysfakcja… to za mało. W każdym razie czuję, że w takich właśnie momentach realizuję fragment z obszaru celu mojej Duszy.

Dziękuję Ci Gosiu za tę przygodę – przepięknie wyglądasz w tym sweterku – Tofam Cię mocno

Dziewiarstwo to moja praca. Koszt takiego swetra to 2 tys. zł ( w zależności od modelu ceny zaczynają się od 600 zł) – aby powstał ten fason potrzebuję około 51 godzin. Jak to zazwyczaj bywa w pracach, gdzie jest się zaangażowanym emocjonalnie, nie jestem w stanie dziergać swetrów jeden za drugim, stąd na realizację czeka się ok dwóch tygodni, od momentu gdy przyjdzie kolej Twojego zamówienia. Przy okazji dziękuję wszystkim moim Klientom którzy cierpliwie czekają na swoją przestrzeń

Ostatnimi czasy Panowie domagali się w komentarzach na Facebooku męskich projektów, szat szamańskich, okryć z włókien roślinnych. Oj tak Faceci potrafią cudownie zainspirować.

Jak wspominałam we wcześniejszych postach uwielbiam mieszać różne rodzaje włókien, szczególnie naturalnych i nie lubię nudy, jednostajności kolorystycznej w dzierganiu. Stąd u mnie również wcześniej opisany pomysł na przypadek kontrolowany, pozwala mi on dziergać z zapartym tchem w niecierpliwym oczekiwaniu na efekt kolorystyczny jaki się wyłoni.

Tym razem jako bazę postanowiłam wykorzystać lniane nici tkackie, które kiedyś dostałam w prezencie w ilości bardzo zacnej.

Oczywiście len sam z siebie nawet po pierwszym praniu nie jest zbyt miły w splocie dziewiarskim, dlatego postanowiłam dodać mu mieszanki z wełny oraz uwaga: przędz odzyskanych z nieaktualnych wzorników.

Nie wiem do czego można by porównać tę ekscytację, jaka towarzyszy mi podczas dziania według takiego algorytmu: przędza lniana składająca się z siedmiu nitek + włóczka w jednym kolorze + włóczka w drugim kolorze. Włóczek kolorowych mam kilka sztuk w kolorach jeansowym, niebieskim, ecru, beżowym, czarnym oraz kłębek z nawiniętą mieszanką z wzorników w podobnych odcieniach jak wcześniej wymienione. Kłębki mam ułożone w kolejności, przemiennie wymieniam je co 25 rzędów, użyty kłębek wędruje na koniec kolejki.

Mam nadzieję, że jesteście w stanie zrozumieć radość z tej jazdy dziewiarskiej, to moje najbardziej relaksujące zajęcie. Wszechu spraw proszę bym mogła wyżyć z tego zajęcia a stanie się dla mnie raj na ziemi :D

Kimono po udzierganiu, zszyciu wszystkich elementów oraz doszyciu wykończenia ze spodni jeansowych – wiadomo upcyklig musi być 😉 – było zbyt twarde, więc wrzuciłam je do prania i efekt końcowy przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. Dzianina stała się lekko lejąca, miękka i bardzo specyficzna jak na dziewiarskie efekty. Całość zachwyciła mnie. Jestem bardzo zadowolona z tego eksperymentu i już mam prawie ukończone dwie wersje kimon lnianym w mniejszym rozmiarze. Kto wie, może jakaś Szamanka lub Wiedźma zechce ubrać się w taką szatę?

Dla ciekawych: Wykonanie kimona zajęło mi około 26 godzin, oczywiście rozłożonych w czasie. Wyceniam je na 1500 zł

Wymiary kimona: Długość - 116 cm, Obwód w klacie 140 cm, Długość rękawa - 60 cm - fajnie wyglądają podwinięte

Mam takie dziwne wrażenie że ktoś już na mnie czeka – Zatem jeśli znacie jakiegoś Szamana podeślijcie mu proszę ten link. Będę wdzięczna za każde udostępnienie. Nie wiem czy wystarczy mi lnianej przędzy na kolejne tak duże, więc uznajmy ten projekt za jedyny w rozmiarze męskim.

Jeśli znacie jakąś firmę dziewiarska, która nie ma co robić z nieaktualnymi wzornikami przędz, poznajcie nas proszę 😊 Chętnie je przyjmę <3

Dzięki, że mogłam podzielić się z Wami moimi wrażeniami i do zobaczenia w następnym poście :*

Ten sweter to przykład mojego zacięcia w dążeniu do perfekcjonizmu i tego jak porażka staje się początkiem nowego.

Pierwotnie miał być to sweter męski, zrobiony z kaszmiru lepszego niż Loro Piana, dziergany ręcznie tak by nie można było go odróżnić od dziewiarstwa maszynowego.

Pomysł miał być zrealizowany był pod egidą grupowego i szczytnego przedsięwzięcia. Dotarliśmy do manufaktury produkującej przędze na Wyspach Brytyjskich. Kaszmir od nich pochodzący przebijał wszystkie dotąd mi znane. A wymacałam wiele kaszmirów 😉 Na nasze zamówienie czekaliśmy dobrych kilka miesięcy. Nie mogłam się doczekać kiedy zacznę dziać ten projekt.

W końcu przędza trafiła na moje druty i zaczęło się rozlicznie oczek, próbkowanie na szablonach i mozolne dzianie… Trwało to bardzo dłuuuugo. Zrobiłam przód, tył, w końcu doszłam do rękawów i wtedy zaczęło być jasne, że warkocze zniekształciły kształt rękawów. Trzeba było wziąć poprawkę, pruć i zacząć rękawy od początku…

W międzyczasie nasze szczytne przedsięwzięcie zaczęło upadać. Piękna idea bardzo luksusowej marki nie przeszła próby naszego braku doświadczenia. Długo by pisać… W każdym razie była to wspaniała lekcja, która nas wiele emocji kosztowała. Odbiło się to między innymi na tym że sweter został odłożony i przez lata nie umiałam do niego powrócić by go ukończyć.

Wszystko odblokowało się gdy postanowiłam swetra nie kończyć a na jego bazie stworzyć nową damską wersję. Oto efekt nowego podejścia: perfekcjonizm nie może blokować, czasem należy odpuścić, pogodzić się z porażką i zacząć od nowa lub zmienić koncepcję.

Dodałam do tego projektu to, co jest tak bardzo moje, czyli zrobiłam rękawy według założeń „Kontrolowany Przypadek” (tak nazywam mój system dziania) oraz odzyskany kołnierz ze sztucznego futra i voila :D

Sweter jest do kupienia pod tym linkiem. Na ucho powiem Wam, że jest on w cenie samego kaszmiru z którego w większości został udziany. Wizualizuję, że trafi do osoby, która doceni jego kunszt i odczuje miłość jaka została włożona w jego powstanie. Jest on jak Feniks z bardzo konkretną Mocą.