Już niejednokrotnie pisałam, że dzianie swetrów dla Was, to dla mnie fantastyczna przygoda, poddawanie się nurtowi Waszej energii i tworzenie w niecierpliwości oczekiwania na finał.

Kiedy przyjmuje zlecenie spersonalizowane, nazywam siebie dziergającym odbiornikiem, gdyż w tej sytuacji nie śmiem nazywać siebie twórczynią.

Sweter dla Gosi zabrał mnie w leśne, elfickie klimaty.

Znamy się dość dobrze, za nami wiele przegadanych godzin, więc aby nie narzucać nieświadomie na jej sweter swoich projekcji wysłałam jej do wyboru plansze z zestawami kolorystycznymi.

Ku mojemu zaskoczeniu Gosia wybrała zestaw, który obstawiałam jako najmniej do niej pasujący. Śmieję się teraz z siebie i swoich projekcji. Toż to uświadamia jak często w życiu codziennym rzucamy je na innych.

Po tym wyborze sweter, który zaczął powstawać, był dla mnie jeszcze większym i wspaniałym zaskoczeniem. Na wszelki wypadek, by utwierdzić się w tym że płynę w dobrym kierunku byłyśmy z sobą na łączach kamerkowych, Gosia na bieżąco potwierdzała obrany nurt układających się kolorów.

Ja działam sweter, Gosia z psem Gizmem wędrowała po irlandzkich lasach…

Gdy połączyłam udziergane elementy, przysiadłam z zaskoczenia. Bo powstało dzieło, które nie miałoby szans na wyjście z mojej tylko wizji.

Wszystko co złożyło się na ten finał to zestaw subtelnych głosów i przesłań. Począwszy od przędz, które niemal same wskakują mi do koszyka podczas ich wybierania, poprzez objawione niespodziewanie przez przestrzeń guziki, idealnie takie jakie chciała mieć Elfka, na kryształach ochronnych kończąc.

Bo czasami kryształy chcą być na swetrze, a czasami uważają że są zbędne. Tym razem zdecydowanie chciały się pojawić.

Tak oto dzieło zostało ukończone.

Dla mnie oczywiście wisienką na torcie jest feedback, a gdy bonusowo dostaję tak cudne zdjęcia wtedy mam „problem” z pomieszczeniem spływającego na mnie szczęścia w ziemskich kategoriach. Tego nie da opisać się słowami. Spełnienie, harmonia, radość, błogość, satysfakcja… to za mało. W każdym razie czuję, że w takich właśnie momentach realizuję fragment z obszaru celu mojej Duszy.

Dziękuję Ci Gosiu za tę przygodę – przepięknie wyglądasz w tym sweterku – Tofam Cię mocno

 

Dziewiarstwo to moja praca. Koszt takiego swetra to 2 tys. zł ( w zależności od modelu ceny zaczynają się od 600 zł) – aby powstał ten fason potrzebuję około 51 godzin. Jak to zazwyczaj bywa w pracach, gdzie jest się zaangażowanym emocjonalnie, nie jestem w stanie dziergać swetrów jeden za drugim, stąd na realizację czeka się ok dwóch tygodni, od momentu gdy przyjdzie kolej Twojego zamówienia. Przy okazji dziękuję wszystkim moim Klientom którzy cierpliwie czekają na swoją przestrzeń

 

Ostatnimi czasy Panowie domagali się w komentarzach na Facebooku męskich projektów, szat szamańskich, okryć z włókien roślinnych. Oj tak Faceci potrafią cudownie zainspirować.

Jak wspominałam we wcześniejszych postach uwielbiam mieszać różne rodzaje włókien, szczególnie naturalnych i nie lubię nudy, jednostajności kolorystycznej w dzierganiu. Stąd u mnie również wcześniej opisany pomysł na przypadek kontrolowany, pozwala mi on dziergać z zapartym tchem w niecierpliwym oczekiwaniu na efekt kolorystyczny jaki się wyłoni.

Tym razem jako bazę postanowiłam wykorzystać lniane nici tkackie, które kiedyś dostałam w prezencie w ilości bardzo zacnej.

Oczywiście len sam z siebie nawet po pierwszym praniu nie jest zbyt miły w splocie dziewiarskim, dlatego postanowiłam dodać mu mieszanki z wełny oraz uwaga: przędz odzyskanych z nieaktualnych wzorników.

Nie wiem do czego można by porównać tę ekscytację, jaka towarzyszy mi podczas dziania według takiego algorytmu: przędza lniana składająca się z siedmiu nitek + włóczka w jednym kolorze + włóczka w drugim kolorze. Włóczek kolorowych mam kilka sztuk w kolorach jeansowym, niebieskim, ecru, beżowym, czarnym oraz kłębek z nawiniętą mieszanką z wzorników w podobnych odcieniach jak wcześniej wymienione. Kłębki mam ułożone w kolejności, przemiennie wymieniam je co 25 rzędów, użyty kłębek wędruje na koniec kolejki.

Mam nadzieję, że jesteście w stanie zrozumieć radość z tej jazdy dziewiarskiej, to moje najbardziej relaksujące zajęcie. Wszechu spraw proszę bym mogła wyżyć z tego zajęcia a stanie się dla mnie raj na ziemi :D

Kimono po udzierganiu, zszyciu wszystkich elementów oraz doszyciu wykończenia ze spodni jeansowych – wiadomo upcyklig musi być 😉 – było zbyt twarde, więc wrzuciłam je do prania i efekt końcowy przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. Dzianina stała się lekko lejąca, miękka i bardzo specyficzna jak na dziewiarskie efekty. Całość zachwyciła mnie. Jestem bardzo zadowolona z tego eksperymentu i już mam prawie ukończone dwie wersje kimon lnianym w mniejszym rozmiarze. Kto wie, może jakaś Szamanka lub Wiedźma zechce ubrać się w taką szatę?

Dla ciekawych: Wykonanie kimona zajęło mi około 26 godzin, oczywiście rozłożonych w czasie. Wyceniam je na 1500 zł

Wymiary kimona: Długość - 116 cm, Obwód w klacie 140 cm, Długość rękawa - 60 cm - fajnie wyglądają podwinięte

Mam takie dziwne wrażenie że ktoś już na mnie czeka – Zatem jeśli znacie jakiegoś Szamana podeślijcie mu proszę ten link. Będę wdzięczna za każde udostępnienie. Nie wiem czy wystarczy mi lnianej przędzy na kolejne tak duże, więc uznajmy ten projekt za jedyny w rozmiarze męskim.

Jeśli znacie jakąś firmę dziewiarska, która nie ma co robić z nieaktualnymi wzornikami przędz, poznajcie nas proszę 😊 Chętnie je przyjmę <3

Dzięki, że mogłam podzielić się z Wami moimi wrażeniami i do zobaczenia w następnym poście :*

 

Ten sweter to przykład mojego zacięcia w dążeniu do perfekcjonizmu i tego jak porażka staje się początkiem nowego.

Pierwotnie miał być to sweter męski, zrobiony z kaszmiru lepszego niż Loro Piana, dziergany ręcznie tak by nie można było go odróżnić od dziewiarstwa maszynowego.

Pomysł miał być zrealizowany był pod egidą grupowego i szczytnego przedsięwzięcia. Dotarliśmy do manufaktury produkującej przędze na Wyspach Brytyjskich. Kaszmir od nich pochodzący przebijał wszystkie dotąd mi znane. A wymacałam wiele kaszmirów 😉 Na nasze zamówienie czekaliśmy dobrych kilka miesięcy. Nie mogłam się doczekać kiedy zacznę dziać ten projekt.

W końcu przędza trafiła na moje druty i zaczęło się rozlicznie oczek, próbkowanie na szablonach i mozolne dzianie… Trwało to bardzo dłuuuugo. Zrobiłam przód, tył, w końcu doszłam do rękawów i wtedy zaczęło być jasne, że warkocze zniekształciły kształt rękawów. Trzeba było wziąć poprawkę, pruć i zacząć rękawy od początku…

W międzyczasie nasze szczytne przedsięwzięcie zaczęło upadać. Piękna idea bardzo luksusowej marki nie przeszła próby naszego braku doświadczenia. Długo by pisać… W każdym razie była to wspaniała lekcja, która nas wiele emocji kosztowała. Odbiło się to między innymi na tym że sweter został odłożony i przez lata nie umiałam do niego powrócić by go ukończyć.

Wszystko odblokowało się gdy postanowiłam swetra nie kończyć a na jego bazie stworzyć nową damską wersję. Oto efekt nowego podejścia: perfekcjonizm nie może blokować, czasem należy odpuścić, pogodzić się z porażką i zacząć od nowa lub zmienić koncepcję.

Dodałam do tego projektu to, co jest tak bardzo moje, czyli zrobiłam rękawy według założeń „Kontrolowany Przypadek” (tak nazywam mój system dziania) oraz odzyskany kołnierz ze sztucznego futra i voila :D

Sweter jest do kupienia pod tym linkiem. Na ucho powiem Wam, że jest on w cenie samego kaszmiru z którego w większości został udziany. Wizualizuję, że trafi do osoby, która doceni jego kunszt i odczuje miłość jaka została włożona w jego powstanie. Jest on jak Feniks z bardzo konkretną Mocą.

Choć całe moje dorosłe życie kręciło się wokół reklamy i marketingu. Dziś wiem że nie potrzebna jest ani reklama ani kampania, jeśli chcemy pokazać światu coś co pochodzi z przestrzeni serca. Wszystkie działania reklamowe to tylko preteksty do puszczenia energii w świat, czy będzie to skuteczny przesył informacji zależy jedynie od nas samych i tego na ile pozwolimy sobie by być prawdziwym sobą.

Dawniej sprzedaż tego co tworzę przychodziła mi z olbrzymim wysiłkiem. Dziś niczego nie sprzedaję. Dzisiaj czuję wymianę. Wymieniam się energiami z kochanymi osobami (zapłata pieniędzmi, barter to również wymiana energii z serdeczną intencją). Może brzmi to naiwnie, ale dokładnie tak to jest. Jest flow, jest przepływ.

W mojej twórczości nic się nie zmieniło, dziergam cały czas, według tej samej filozofii. Za to zmieniłam się ja: kiedyś zamknięta zakotwiczona w roli dziecka/ofiary, dziś świadoma dorosła z wieloma przepracowanymi traumami. Co to ma do marketingu? Ano ma i to bardzo dużo. Otwierając serducho, pracując nad miłością do siebie z automatu zaczęłam przyciągać ludzi, którzy rezonują z tym samym poziomem intencji. W praktyce wygląda to tak, że chcemy być w tych energiach, wymieniać się jej przejawami, ubierać, słuchać, czytać, umacniać i wspierać, zasilać się wzajemnie. I nie trzeba tutaj rozgłosu na poziomie zasięgu telewizyjnego. Wystarczy grono osób, które tak jak Ty potrafi się zachwycać i cieszyć z tych samych rzeczy. Nazywam to serdecznym marketingiem. Choć słowo marketing kojarzy się z manipulacją, używam go tylko po to by zachęcić innych do przyjrzenia się tej koncepcji. Moim zdaniem jest to droga do szczęścia, nie zawsze łatwa i prosta ale za to skuteczna.

Przykład praktyczny, który u swego początku nie miał nic wspólnego z zarabianiem. Ja tylko chciałam aby Binka przestała marznąć i zaproponowałam, że zrobię jej sweter. Wspólnie omówiłyśmy formę, wpuściłam ją do mojego skarbca z włóczkami, by wybrała sobie kolory. Do koszyka z przędzami powędrowały ulubione kolory, fragmenty swetrów Taty Binki, świecidełka... A potem energia ruszyła, dziergałam coś co żyło własnym życiem. Mierzyłam na sobie i zastanawiałam się czy intencja się ziści, czy to się spodoba??? Bo tak  jest z każdym ubraniem tworzonym na miarę, póki się go nie pozszywa, nie wiadomo co z tego wyjdzie. Wszystko stało się jasne, gdy Balbina założyła sweter na siebie. Energia swetra połączyła się ze swoją macierzą i zaczęła krążyć: dzięki spotkaniu u Balbiny na którym była profesjonalna fotografka Karolina mam piękne zdjęcia do prezentacji. Coś kliknęło w przestrzeni i za tym swetrem posypały się kolejne zamówienia, choć oficjalnie sesję tę upubliczniam pierwszy raz po ponad roku czasu od powstania tego dzieła. Czysta energia serca jak w bajkach zrobiła swoje: ja mam kolejnych chętnych do otulenia a sweter intencyjny ogrzewa Cesarzową 😉 :D

Projektantka swetra Peri, fotograf Karolina Synowiecka, Modelka i muza Cesarzowa Binka

Technika kontrolowanego przypadku, cały czas nakręca mnie twórczo. Obecnie największą frajdę sprawia mi dzierganie spódnic, w których łączę tonalnie podobne, acz różne strukturalnie przędze.
Tradycyjnie już, relaks i odprężenie osiągam siedząc na kanapie w towarzystwie wybranych włóczek i w miarę ambitnej komedii.
Spódnice, które powstają mają kilka niewątpliwych zalet: są bardzo wygodne, zazwyczaj ciepłe, choć są i wersje dziane z bawełny oraz jedwabi na letnie pory, niepowtarzalne.

Futro to również dziewiarskie dzieło, wykonane z moherowej wełny wdzianej na siatce. Pamiętacie białego lisa z poprzednich wpisów? To jest to ta sama technika. Wkrótce zaprezentuję DIY. Jeśli któraś z Was ma niedobór tulenia, lub ciepła, to polecam mój wełniany inkubator ;)

Sprzedana

Sprzedana