Dzisiejsze wspomnienie, to moherowe futro w kolorze ogniska, ciekawe czy nadal ogrzewa tę osobę do której trafiło? ;)

Powstało z setek frędzli przywiązanych do siatki.

Mam ochotę zrobić kolejne frędzlowe wdzianko - tym razem w kolorach ziemi, zgaszonych zieleni - jak odzież maskująca.

Oczywiście czas, czas i jeszcze raz czas, ale kto wie może się w końcu wszystko tak poukłada, że futro zrealizuje się wkrótce....?

fot. Balbina Bruszewska, postprodukcja: Peri Renata Glinkowska

fot. Balbina Bruszewska, ostprodukcja: Peri Renata Glinkowska

zdjęcie z sesji/mprezy nie pamiętam kto robił to zdjęcie - model: Adam Hajzer

fot. Joanna Wilińska

fot. Joanna Wilińska

Sami oceńcie…

Otóż trendy, które widzimy w sieciówkach to wynik planów 5-10 letnich.

Mniej więcej tak to wygląda:

Zaczyna się od pomysłów na nowe wzory tkanin, dzianin, włókien (tj. lycra, lurex, polar). 

Aby mogła ruszyć produkcja jakiejś tekstylnej nowinki, trzeba przygotować park maszynowy i przędze. Tutaj pierwszy głos mają inżynierowie i firmy produkujące maszyny. Czasami w maszynie wystarczy nowe oprogramowanie, ale bywa że potrzeba kupić jakiś nowy element, nakładkę albo wręcz całą maszynę.

Pamiętacie może, kilkanaście lat temu był bum na ścieg fastrygowy w żakietach i marynarkach. Aby szwalnia mogła nadążyć za tym trendem musiała kupić specjalną maszynę.

Maszyny profesjonalne to nie to co nasze domowe wielofunkcyjne, przenośne skarby. Profesjonalne maszyny są wyspecjalizowane w szyciu konkretnego ściegu. Aby uszyć prosty T-shirt potrzeba 2-3 maszyn przemysłowych.

Zatem dla producentów masowych trendy są bardzo wygodną ściągą, pozwalają tworzyć budżety no i wiadomo, kto pierwszy wie co będzie grane, ten wygrywa.

Podobnie jest z kolorami. Palety kolorystyczne trendów również są ustalane mniej więcej 5 lat do przodu i sprzedawane z wyprzedzeniem za grubą kasę.

I tak oto wygląda przepis na masową kolekcję sezonową.

Kiedyś w sezonie były dwie kolekcje: jesienno-zimowa oraz wiosenno-letnie, dziś mamy 5 sezonów plus dropy, czyli małe kolekcje tematyczne.

Czy potrafisz zobaczyć oczami wyobraźni te ilości wody, energii, surowców naturalnych które zużywa się  na potrzebny tej machiny produkcyjnej?

Obecnie mamy olbrzymią nadprodukcję odzieży. Przez 50 lat mogłaby nie powstać ani jedna sztuka odzieży a i tak wszyscy ludzie na Ziemi mieliby się w co się ubierać.

Nie ma nic złego w trendach powstających spontanicznie na ulicach, zazwyczaj powoływanych do życia przez buntujących się młodych ludzi. Te manifesty zazwyczaj niosą z sobą mądre przekazy i warto im się przyglądać. Cenię je za to, że są szczere w przeciwieństwie do trendów sieciówkowych mających w podtekście nadrabianie poczucia własnej wartości, poprzez przynależność do większej grupy, homogenizację. Geneza trendów to bardzo ciekawy, moim zdaniem wątek socjologiczno- psychologiczny, który z przyjemnością rozwinę w następnym poście.

Powracając do trendów jako masowego zjawiska przemysłowego  oraz wpajanego nam przez kolorowe czasopisma oprogramowania, które mówi nam jacy mamy być, uważam że warto mieć do tego dystans i wiedzę o całym tym procesie.

Wypracowanie własnego stylu to najwyższa jakość wyrażania siebie oraz przejaw samoświadomości - znajomości swojej prawdy. To sposób na wyzwolenie się spod dyktanda konsumpcjonizmu oraz wspaniała przygoda w budowaniu własnej niezależności, wolności.

Aby doświadczyć tego luksusu, trzeba mieć wywalone na opinię innych (dotyczy codzienności, zazwyczaj nie dotyczy wyjątkowych okazji)

No i dlatego kocham swoją pracę, gdyż umożliwia mi ona obcowanie z takimi właśnie ludźmi. Cudownie jest gościć w ich światach, poznawać ich wartości, dyskutować oraz wspólnie się zachwycać.

Sorry sieciówki. 

Bujaj się fast fashion.

    Kupa Chrustu - vlog na Youtubie – który współtworzę, to nie tylko droga do poznania prawdy o sobie. To przedsięwzięcie przyniosło mi również dary w postaci ludzi.

Między inny tak poznałam Anię Matuszkiewicz. A konkretnie to ona najpierw poznała Kupę Chrustu, a dopiero potem poznałyśmy się osobiście.

Więcej opowiadamy o tym na vlogu Ani (klik: link do vloga Ani)

W każdym razie dla mnie było to spotkanie nieziemskie!

Tak roześmianej osoby dawno nie spotkałam na swojej drodze! Na dzień dobry połączył nas wspólny wybuch radości i przytulas, jakbyśmy się dłuuuugo nie widziały.

Skąd się znałyśmy wcześniej?

Na której planecie i w jakim wymiarze, a może wcieleniu się zaprzyjaźniłyśmy?

To pierwsze spotkanie było jak spotkanie po długich latach niewidzenia.

W ogóle, to odczucie duchowej rodziny rozlewa się szerzej na naszych partnerów i dzieci Ani – sami starzy znajomi… kochani… Tak dobrze się znamy, że nie trzeba wkładać energii w wyjaśnianie kim jesteśmy, ustawianie granic, badanie, bawienie się w sapera by nie wdepnąć na emocjonalną minę.

Zostaje mnóstwo przestrzeni na wspólne śmiechy i to tak intensywne, że na drugi dzień ma się zakwasy w brzuchu. Cudownie jest spędzać razem czas skupiając się na radościach.

Oczywiście na rozmowy o problemach też znajduje się przestrzeń, ale ona sama buduje się w najlepszym do tego momencie i odchodzi nie zostawiając za sobą odczucia niesmaku lub nadużycia. Za to umacnia się poczucie wsparcia a echa kibicowania wybrzmiewają przez całe miesiące.

Taką energię dają u Ani (link do Strefy Bycia)

I choć mam uczulenie na syntetyczne, pierdzące tęcze, to w aniowych przestrzeniach tęcze, jednorożce objawiają w 100% naturalnie, czyste BIO bez domieszek pestycydów ego. Można wskakiwać w ten świat, bawić się i uprawiać pogaduchy do upadłego, czyli póki się oczy nie zaczną zamykać ze zmęczenia.

Mam z Anią świetne porozumienie, połączenie i prawdopodobnie dlatego jej channelingowy sweter powstawał się najdłużej.

Gdyż…

Najpierw długo nie chciała pojawić się ostateczna wizja. Wizji było chyba z 5, zmieniały się jak w kalejdoskopie. Co siadałam do dobierania kolorów, następowała zmiana. Najpierw był niebiesko-turkusowy, potem różowawy, potem znów niebieskawy, zielonkawy. W końcu stanęło na białym z subtelnymi dodatkami kolorów pastelowych, takich jak błyski na kryształach górskich.

Uśmiałam się gdy odkryłam, że jedna z włóczek wybranych dla Ani pokazała mi swoją nazwę: „Piotruś Pan”

Skąd się wzięły te kalejdoskopowe zmiany? Gdy opowiadałam o tym Ani, dowiedziałam się, że w tym czasie przechodziła mocne procesy wewnętrzne i gdy się odnalazła w swojej prawdzie dzięki jodze kiundalini, ustabilizowała, dopiero wtedy utrwaliła się również we mnie wizja swetra dla niej!

Kocham takie synchrony.

Kiedy już zaczęłam dzianie swetra, było mi niezwykle błogo, a cała rzeczywistość odbijała ten błogostan.

Ahoj przygodo!

Na niebie pojawiały się potrójne tęcze, na robótce przysiadały motyle. Podejrzewam, że gdyby zza płota łypnął na mnie okiem jednorożec, wcale by mnie to nie zdziwiło.

Skoro takie akcje się działy, postanowiłam te biele i subtelne kolory podkreślić oraz wzmocnić kryształami. Najbardziej wołały Aqua Aury, zatem zaprogramowałam je w słońcu na kwiecie życia i by było lekko dodałam kilka kolorowych piórek.

Sami zobaczcie jaki wyszedł efekt 😊

fot. Haga Zawitowska

Oraz na TikToka by zobaczyć Anię tańczącą w swetrze (link)

P.S. Jeśli masz ochotę otulić się niezwykłym swetrem z wysokiej jakości przędz, napisz do mnie. Koszt swetra takiego jak Ani to 2500 zł. Ciekawa jestem jakie przygody wypłyną z Twojej historii 😊

    Koszule męskie oksfordzkie i wariacje na ich temat od dawna mnie wołały. Prosta forma aż prosi się, by nadać jej nowe życie. 

W tym roku za sprawą naszych kochanych Przyjaciół - Kasi i Marka - zostałam obdarowana wielką ilością koszul męskich, bardzo dobrej jakości. 

Używanych oczywiście, lecz niezniszczonych.

Domyślacie się jak to podziałało na moją wyobraźnię. Przy takiej ilości weszłam na poziom produkcji niemal taśmowej: 

Najpierw cięcie. 

Pozbawiłam większość koszul twardych mankietów i kołnierzyków. Te które były miękkie łaskawie zostawiłam.

Aby pozbyć się formalnego koloru, przetestowałam na nich batikowe techniki barwiarskie. 

Działo się to latem, więc mogłam bawić się w ogrodzie, bez obawy, że coś pochlapię ;)

Rozwijanie po 24 godzinach powiązanych sznurkiem koszul sprawiało mi tyle radości co dzieciom sprawdzanie zawartości jajka niespodzianki.

Bo barwiąc batikowo nie mamy do końca pewności co z tego wyjdzie.

Niektóre koszule przechodziły ten proces kilkukrotnie, gdy efekt nie wywoływał mojego zachwytu.

Na koniec hafty.

Każda koszula w mojej wyobraźni widziana była na jakiejś osobowości i pod nią dobierałam wzory.

Tak powstała seria koszul damsko-męskich na sezon festiwalowy. 

Efekt końcowy mnie zachwycił, bo z reprezentacyjnej nijakiej odzieży powstały lekkie wdzianka z charakterem.

U wielu z Was te koszule już zagościły w domach, te co zostały są dostępne tutaj na Etsy (klik) lub na Vinted (klik)

Nowe powstaną wkrótce, bo pokochałam ten proces tworzenia :)

 ...Można by pomyśleć że to zawołała mnie sukienka z wystawy, lub cokolwiek innego co można na siebie założyć. 

Tymczasem przemówiła do mnie kurtka i to na wielu poziomach. 

Kurtka która jest nie dla mnie. 

To egzemplarz, który czekał sobie cierpliwie od roku na swój moment, kiedy przyjdzie jego czas powrotu do życia i obiegu. 

Tak jak zwykle, kurtka trafiła na manekin, wyświetliła się na niej historyjka układana z naszywek, haftów. Wszechu pisał opowieść moją ręką i obrazkami w totalnym flow.

Znów pojawiła się amanita i kwiaty, wskoczył Totoro i Wszechu się zaśmiał "Hehe" 

Skąd to nagłe zainteresowanie Muchomorkiem?

Okazuje się, że jak zwykle nie odkrywamy Ameryki. W książce Waldka Borowskiego "Święty Grzybóg" mamy szereg opisów oraz ilustracji ujawniających motyw czerwonego grzyba w symbolice malarskiej lub stroju liturgicznym.

Skąd ten mistycyzm?

U mnie fascynacja symbolem Muchomora nie jest ślepym podążaniem za modą. Czuję, że Amanita odmieniła moje życie i dlatego pojawia się na moich produkcjach jako symbol Mocy.

Link do mojego TikToka z Amanitą

A wszystko zaczęło się od pewnej Wigilii...

Tak jak większość z nas miałam wgrany program blokujący: czerwony to ostrzeżenie przed trucizną.

Kilka lat temu jednak pewna osoba z wykształceniem medycznym, zatem godna zaufania, poczęstowała mnie opłatkiem z suszonej Amanity. Z wielkim zapewnieniem, że mikrodawka nie wywoła żadnych stanów, ma to raczej znaczenie rytualne i że kiedyś dokładnie takie opłatki spożywano.

Wyraziłam intencję i zjadłam wylosowany fragment kapelusza. Był wyjątkowo smaczny... i nie wydarzyło się nic... Za to pół roku później intencja się spełniła (znaleźliśmy swoje miejsce na ziemi) a moje ciało zaczęło "wołać" więcej Amanity.

Kojarzycie tzw. smaka na coś?

Dokładnie tak było i ze mną.

Link do płaszcza na Etsy

Link do płaszcza na Vinted

I tu wchodzimy na mistyczną ścieżkę, gdzie prowadzi intuicja.

W sezonie grzybowym pojawiła się na mojej drodze dokładnie taka ilość amanity jaką miałam spożyć w mirodawkach przez pół roku. Oczywiście na początku mojej przygody z muchomorem nie wiedziałam, że dokładnie tyle będę potrzebowała, wyszło to po zakończonej kuracji.

Grzybki przygotowane zostały wedle lekarskich zaleceń: suszenie, potem leżakowanie w ciemnym pomieszczeniu przez 3 miesiące by ewentualne substancje niesłużące nam, rozłożyły się na związki obojętne. 

Przyjmowałam mikrodawki codziennie, przez prawie rok. W pewnym momencie moje ciało się nasyciło i muchomorkowe chipsy przestały mi smakować. 

Czy odczułam jakieś wyraźne zmiany w ciele? Nie. Choć moje życie znacząco zaczęło się zmieniać, procesy śmigać, wyostrzyła się jeszcze bardziej intuicja, byłam prowadzona...

Nie mam namacalnych dowodów, że mikrodozing wpłynął na poprawę mojego zdrowia. Może gdyby zbadano mój mózg "przed i po" neurolodzy byliby w stanie coś zauważyć.

Natomiast zaobserwowałam takie zjawisko: w kolejnym sezonie amanitowym żaden muchomor nie stanął na mojej drodze, moje ciało również nie miało ochoty na jego spożywanie. Za to w tym roku, zdecydowanie woła i znów pojawiła się na mojej drodze spacerowej odpowiednia ilość ;)

Ufam swojej intuicji i jednocześnie apeluję do Was kochani byście nie traktowali moich doświadczeń jako wskazówki czy recepty. Warto samemu poczytać i zgłębić tę wiedzę. Zapytać siebie: czy jest to dla mnie? Jesteśmy niezwykle różni i to co jednemu służy niekoniecznie może być dobre dla drugiego.

Swoim doświadczeniem podzieliłam się z Wami po to byście wiedzieli jak ważny jest dla mnie symbol amanity, oraz co jej zawdzięczam, a czego nie można zbadać naukowymi dowodami. Być może jest to efekt placebo? 

A może ten mistycyzm znany był od dawna, skoro symbol muchomora pojawiał się na kartkach świątecznych jeszcze na przełomie XX wieku?