Tytuł może prowokacyjny, ale taki ma być, by zwrócić uwagę na nasze ludzkie potrzeby, potrzebniejsze niż seks czy komfort materialny.

Spontaniczna, tuląca kulka - nikt tego nie planował - samo się nawarstwiło

Hahaha i dodam że nie jest to ani sekta ani wspólnota religijna.

W ubiegłym roku na Festiwalu Wibracje wystąpiła Magda Dembowska z wykładem o energii męskiej i żeńskiej oraz o tym jak funkcjonuje układ partnerski dający naturalny przepływ tym energiom w relacji. Bardzo po krótce - chodziło o to, że kobieta tworzy w głowie wizję tego czego by chciała, a kochający ją mężczyzna realizuje się urzeczywistniając jej te marzenia.

To co teraz opiszę, to nieustanie zachwycający mnie przejaw połączenia, spełnienia mojego i mojego partnera życiowego Tomka Truszkowskiego, który realizując swoją pasję zgłębiania Human Design, „przy okazji” stworzył taką „wioskę”. Wioskę/Plemię/Watahę o relacjach tak mocnych jak w netfliksowym Sence8. 

Jestem przekonana, że jest wiele dróg do osiągnięcia takich relacji. Natomiast nam objawiła się ta humandesignowa. Bazując na tym doświadczeniu spróbuję to opisać, bo czuję że warto inspirować się i informować, że takie poziomy relacji są możliwe do osiągnięcia. Relacji, które są nam potrzebne do życia, bardziej niż konsumpcyjne mamidła.

Gdzie leży ta wioska? W żadnym materialnym miejscu, czasami tylko materializuje się na kilka godzin akurat tam gdzie się spotykamy. Z racji odległości wygodniejsze było spotykanie się codziennie rano na Discordzie (aplikacji, na której można rozmawiać w grupie)

Połączył nas wszystkich impuls płynący przez Tomka puszczony za pośrednictwem Human Design, który jako narzędzie do poznania siebie stał się pretekstem do budowy relacji. Co to jest? I znów skrótowo: to system ułatwiający namierzenie sabotujących nas programów, z zadziwiająca precyzją określa kim jesteśmy na przestrzeni ziemskich warstw, czyli ciała, psychiki oraz przepływu energii. Tego nie da się w krótko opisać, dlatego załączam filmiki:

Jako typ pustelniczy na początku stałam z boku i przyglądałam się temu, jak do Tomka po kolei dołączają osoby zainteresowane tematem poznania prawdy o sobie. Ludzie ci znając i CZUJĄC swoje potencjały wynikające z daty, godziny i miejsca urodzenia stopniowo, podczas wspólnych rozmów porannych, oczyszczały się z narzuconych w procesie dorastania programów rodzinnych i społecznych. Gdzieś na tym etapie zadziała się magia. Wychodząc z założenia, że każdy chce pracować nad odkryciem prawdy o sobie w bezpiecznej discordowej przestrzeni, płynąc w przyjacielskich rozmowach, przy okazji uczył się jak doświadczać prawdziwego siebie oraz jakie korzyści z tego płyną. Jak to bywa w takich sytuacjach były i łzy, choć więcej od zawsze, było i jest radości. Z czasem, naturalnie i ja weszłam w tę przestrzeń po czym nastąpił proces odczuwania mojej osobistej Magii płynącej z tego procesu.

Dla pogłębienia poczucia o czym piszę, bo nie jestem pewna czy moje słowa potrafią oddać właściwie tę alchemię: wyobraź sobie Czytelniku, że jesteś członkiem plemienia do którego przyprowadziła Cię chęć poznania siebie lub tęsknota za harmonią w życiu. Trzymasz w ręku opis swojej konstrukcji, zainwestowałeś czas i/lub pieniądz w poznanie o co w tym chodzi. Jesteś już po pierwszym rozpoznaniu tego, jaką konstrukcję wybrała Twoja Dusza na objawienie się w tym świecie. Część już Ci kliknęła, ale nie zawsze zrozumienie idzie w parze z poczuciem prawdy. Nie wszystko możemy doświadczyć rozumem. Stawiasz się z jakimś swoim bagażem programów typu kule u nogi. Najpierw zaczynasz słuchać co mówią inni. W polu wzajemnego zaufania, gdzie akceptuje się i różnorodność oraz tempo, różne drogi jakimi płyną procesy, bez oceniania, gdzie nie ma terapeuty, nie ma przywódców, gdzie każdy czuwa nad komfortem swoim i innych, czujesz jak stopniowo opuszczają Cię napięcia. Bo widzisz, że nie ma ludzi idealnych. Czujesz się częścią a jednocześnie doświadczasz swojej inności. I czujesz, że to jest tak wspaniale dobre i naturalne. W momencie odpuszczenia i relaksu, w odpowiednim momencie odkryjesz, że Twoja intencja, która przywiodła Cię do tej grupy wyraża się. Czasami jest to wprost postawione pytanie, na które dostajesz odpowiedź, a czasami odpowiedź słyszysz w treści skierowanej do kogoś innego. Twój problem się rozwiązał lub wiesz jak go rozwiązać, znika to najgłębiej schowane napięcie.

Dla człowieka niezaznajomionego z tematem Human Design gada się w tym plemieniu slangiem, bo mowa o centrach, kanałach, bramkach, profilach i typach. Po zapoznaniu się ze swoim opisem tzw bodygrafem wszystko zyskuje znaczenie i przestaje brzmieć obco.

Ale dość już o Human Design, bo on jest tutaj tylko i aż, pretekstem do wejścia w pewne społeczne procesy od których bardzo oddalił nas zachodzi system konsumpcyjny. Magia, która się dzieje w Naszym Plemieniu ma swoje uzasadnienie i psychologiczne i biochemiczne, stąd napisałam o odurzeniu się innymi ludźmi. Otóż w powstałej przestrzeni zaufania, przetestowanej przez wiele miesięcy (więcej niż rok) gdzie poprzez spotkania, na których ludzie pojawiają się z potrzeby relaksu - bo chcą - gdzie co chwila ktoś słyszy na swój temat jakąś prawdę wyrażoną z serca, przestrzeni miłości. Czyli nawet jeśli jest to jakiś niewygodny i boląca informacja, dostaje się tę wiedzę będąc „otulonym” kilkoma osobami (pamiętajmy, że to się dzieje zazwyczaj w przestrzeni internetowej) a najczęściej jest to odkrycie typu: wow ale Ty masz fajnie, ale Ty masz Moc. Zapewne wielu z Was widziało serial Sence8 na Netflixsie – to mniej więcej chodzi o tego typu relacje. Następuje wsparcie, zachwyt  oraz wzajemne odpalanie osobistej Mocy. Każdy z nas coś już wie, znamy swoje potencjały, mamy swoje doświadczenia.

Co się może zadziać gdy już się spotkamy na żywo?

Po pierwsze wielka radość ze spotkania, a co za tym idzie tulenie i miśki – odpalają się hormony szczęścia, oksytocyna produkuje się hurtowo w naszych mózgach. Po drugie radość z wzajemnego bycia, rozmowy, procesy samopoznania, problemy zaczynają się rozwiązywać. W jednej stosunkowo niewielkiej przestrzeni aż iskrzy, a każdy z uczestników fruwa bo czuje się kochany i akceptowany. Nigdy i nigdzie nie doświadczyłam aż tak dużej dawki Miłości.

Kiedyś przez fobię społeczną bałam się wyjść z domu, a swoją atrakcyjność mierzyłam poprzez porównanie do pań z kolorowych pism. Po drodze zanim dotarłam do Naszego Plemienia doświadczyłam wielu procesów, które mnie otworzyły i przygotowały na przyjęcie tego doświadczenia. Trwało to 20 lat. Teraz obserwuję osoby, które doświadczają tego w tempie ekspresowym…

Jestem świeżo po naszym drugim zaledwie zlocie. Czuję się odurzona Miłością, emanuje ze mnie wdzięczność za każdą osobę która pojawiła się na naszych zlotach, czuję się obsypana diamentami i sama czuję się jak diament. Bawiąc się, relaksując, uwolniłam się od kolejnych negatywnych programów, transformowałam w sobie wiele - tak przy okazji - słuchając rozmów innych. Po tej majówce czuję, że to dzikie, afrykańskie plemię, które zamiast osądzać, tuli zborowo tego który pobłądził, występujące w pozytywnych memach na Facebooku, zawitało do mojej rzeczywistości.

Wiem, że to nadal może brzmieć niewiarygodnie dla wielu z Was. Ale co Wam szkodzi spróbować, jeśli dookoła siebie widzicie rzeczy, które napawają Was lękiem. Nie sugerujcie się tym co Was otacza. Szczęście buduje się od środka.

„Bo jeśli możesz sobie wyobrazić przyszłe wydarzenie oparte na jakimkolwiek z Twoich pragnień, ta rzeczywistość już istnieje jako możliwość w polu kwantowym, czekając na to byś ją zaobserwował” – Joe Dispenza.

Warto zatem marzyć, nawet jeśli pretekstem do marzeń są komiksy 😉

Dziękuję Sobie, Tomkowi i Wam

P.S. Szykuje się nowe doświadczenie i już zacieram na nie łapki, bo znając życie będzie się pięknie działo: Warsztaty transformacji wewnętrznej „Twarzą w twarz z Not-Self”   

Jeśli ktoś kiedyś powie Wam, że dzierganie jest nudne koniecznie dajcie mu do przeczytania ten tekst, ponieważ historia ta wywala do góry nogami nawet moją wizję dziergania. Narodziny tego swetra bardziej przypominają przygody Indiany Jones’a lub tworzenie magicznej różdżki z Harry’ego Pottera niż monotonne stukanie drucikami podczas siedzenia w fotelu na biegunach.

Grafika z netu

***

Drogi czytelniku, jeśli w życiu narzekasz na stagnację, brak fajnych ludzi dookoła, zrób coś inaczej niż dotychczas, zainwestuj w siebie w sposób niewymierny, za to z konkretną intencją i leć w przygodę bez oczekiwań. Takie ruszenie energii zawsze owocuje zmianami w życiu.

***

U mnie jeszcze nie tak dawno, myśl o warsztatach rozwojowych spotykała się z dużym oporem. Nie będę przytaczać większości wymówek, które mi się pojawiały. Zapewne jeśli nie doświadczyłeś takiego przeżycia masz swoją osobistą wiązankę argumentów na „nie”. One  w większości ustępują kiedy odczujesz korzyści i wspaniałe zmiany nastroju po pierwszej takiej przygodzie, ale póki to nie nastąpi, wielu z nas jeśli nie zostanie przyciśnięta przez życie lub przywołana jakimś wabikiem nawet wyobraźnią nie zahaczy o udział w takim wydarzeniu.

Tak było i ze mną. Skupiona na kombinacjach biznesowych nie miałam czasu na warsztaty z jogą kundalini. A tu masz! Wszechu tak to zorganizował nam życie, że Ja i Binka po nakręceniu odcinka naszego vloga z Anią Matuszkiewicz ze Strefa bycia – uzdrów się Miłością dostałyśmy zaproszenie na jej warsztaty kundalini. Płynąc z nią w jej energii zapomniałam o moich wewnętrznych oporach i chwała nam za to, bo się grubo zadziało i warto było!

Peri, Ania Matuszkiewicz i Binka czyli Kupa Chrustu w akcji ;)

Jak to się ma do dziewiarstwa? W swoich najbardziej pokrętnych wizjach planowania życia nie wpadłabym na taki ciąg przyczynowo skutkowy:

Warsztaty odbywały się nomen omen w Siódmym Lesie, miejscu które albo jest zbudowane na jakiejś czakrze albo tak mocno już zostało przetransformowane energetycznie, że nabyło własną osobowość i dostęp do pewnych wyższych wymiarów odbywa się tam dużo szybciej. To również ma wpływ na manifestację marzeń. Wśród uczestników warsztatów dzieje się wiele radości, opowieści, wymiana. Wszystko to płynie spontanicznie… Nic więc dziwnego, że w pewnym momencie wypłynął temat mojego dziewiarstwa i opowieści o dzianym wtedy swetrze dla Binki. W normalnym świecie takie rzeczy bez pokazania portfolio się nie dzieją, ale na warsztatach kundalini owszem. Podczas przytulenia, bycia w przestrzeni serca czuje się cały potencjał danej osoby. Tak w zaufaniu energetycznym dostałam zamówienie na zrobienie swetra dla Gosi z Kwiat Lotosu Joga Kundalini.

Siódmy Las

Oczywiście najpierw spanikowałam, bo to oczekiwania, moje, potencjalne zamawiającej, a jeśli moja wizja zawiedzie, a jeśli… a jeśli… Umysł potrafi wiele wytworzyć. Co z tego, że współtworzyłam dziane części kolekcji Baczyńskiej, co z tego, że większość mojego życia dziergam… Wzięłam oddech, przyjrzałam się wszystkim moim obciążeniom i blokadom, część nie miała racji bytu, druga część wymagała jedynie nabycia pewności w pomyśle jaki się objawił. Bo kiedy już opanowałam swoje wątpliwości i wewnętrznie przyjęłam zamówienie pojawił mi się obraz swetra jaki mam wykonać. Wiedziałam że zadziało się coś co odczytało portret energetyczny Gosi, przełożyło ją na struktury i kolory swetra. Zaznaczam, że Gosię poznałam pierwszy raz na tychże warsztatach lecz bardzo dobrze się wyczułyśmy i z przestrzeni ludzkiej i w języku zwierząt i języku roślin. Gdy się rozwija swoją uważność w pewnym momencie odpala się dodatkowe czucie i nie ma w tym nic odkrywczego bo przecież powstały o tym książki: Sekretne życie drzew, Język cudów. Patrząc wtedy na kogoś tak wielowymiarowo, jesteśmy w stanie odczuć go w pełni i doświadczyć piękna jego istoty.

Nasze wyuczone oprogramowanie takie odczuwanie bardzo podważa, dlatego warto rozwijać tę umiejętność i zasilać z przestrzeni serca. Zaufać sobie…

***

Potem nastąpiła chwila przerwy w przygodzie, bo trzeba było dokończyć prace rozpoczęte przed warsztatami, ale kiedy oczyściłam przestrzeń i zabrałam się za przygotowywanie przędz, pierwszy raz poczułam, że jest inaczej niż dotychczas. Poczułam, że jestem w nurcie energii, która mnie prowadzi. Pewne przędze same niemal wskakiwały do koszyka, a inne jak słabiutkie magnesy odpychały moją dłoń. Energetycznie współgrały ręcznie przędzione surowe jedwabie, wełny, mohery. 

Miało być lekko puchato, ale i momentami surowo, by było wiać jak najbardziej naturalną strukturę włókien. Kolory raczej białe lub ecru, z domieszką subtelną różu, zieleni ale nie przytłaczające. I ma być efekt rozszczepienia białego światła przez pryzmat (hahahahaha nie wiedziałam że i taka włóczka się znajdzie w moich zasobach). Było i prucie, bo w pewnym momencie zagalopowałam się z różowym, odłączyłam się w myślach od przepływu. Kiedy porównałam udziergany element z tym co się wyświetlało w głowie, ewidentnie wskazywało na przedawkowanie różowego.

Sweter, jak tylko zaczął fizycznie powstawać umacniał się energetycznie. Niczym kryształ ładował się energią, więc wybierał sobie bardzo przyjemnie miejsca do powstawania. Tak trafił na zlot grupy Human Design, gdzie wibracje serdeczności unosiły nas niemal pod sufit.

Pojechał z nami do Wrocławia na spotkanie z cudownymi osobami w centrum Jogi Drzewo Życia i zawędrował pod Ślężę do Sobótki do siedziby NTV. 

I tam właśnie dał popis swoich umiejętności, bo zbliżał się czas doboru guzików, choć ja o tym jeszcze nie myślałam. Tymczasem to właśnie w Sobótce w Kryształowej Galerii były sobie guziki, które miały ozdobić ten sweter. 

Kryształowa Galeria

Można by rzec, że to koniec przygody, ja już w to uwierzyłam, tymczasem Sweter uznał, że trzy z sześciu, zielone, takie same guziki nie dają odpowiedniego efektu. I w nocy jeden zielony guzik tajemniczo zaginął. Mam pewne podejrzenia co do kotki Izis, która mogła grać tym guzikiem w hokeja. Niestety zagrała nim tak skutecznie, że pomimo intensywnego szukania, zielony guzik zaginął w przestrzeniach domowych prawdopodobnie na wieki. Zamiast się wściekać pokornie odczytałam zamiary Swetra i przeszukując Google trafiłam na wspaniały, dwustronny guzik wieńczący dzieło w Z ognia czerpane. Lepszego nie mogłam sobie wymarzyć i o chichocie losu, okazało się, że takie guziki robi pani z sąsiedniego miasteczka, dosłownie rzut beretem od naszej wioski.

Pierwszy od góry to guzik z sąsiedztwa ;)

Gdy skończyłam naszywać guziki, logo, odetchnęłam z ulgą, bo poczułam że proces tworzenia się zakończył. Coś się ode mnie odłączyło. 

Jakkolwiek dziwnie to nie zabrzmi, czułam że kierowała mną energia, nie moja, choć bardzo przyjemna. Sweter- Wariat Świetlisty, którego w myślach tak nazywałam, zabrał mnie w przestrzenie fajnych przygód. Mam świadomość, że i tak trafiłabym do większości miejsc w których byłam ale będąc w jego energii czułam się jak z dodatkowym towarzyszem. W międzyczasie wiele wyjaśniła mi Ewa Piwnicka opowiadająca o zjawisku chanellingu. W świetle tej definicji łączenia się z energią danej osoby/bytu i odczytywania informacji to wszystko co się zadziało miało sens.

Tak oto zdefiniowała mi się bardzo niszowa usługa: dziewiarstwo chanellingowe czyli tworzenie osobistego swetra Mocy, którego zadaniem jest otulanie Cię Miłością, udzianą z Twojej energii.

Klik do Kwiatu Lotosu <3

Wkrótce czeka mnie kolejna przygoda dziewiarska ze swetrem, który już się objawił, pojawiło się oficjalne zamówienie, ten pokazał że ma grzywę. Już chichram na myśl co się będzie działo gdy przepuszczę przez siebie jego energię… Iha – do następnego napisania <3

Gotowy do wysyłki

  

P.S. Z powodów energetycznych oraz wysokiej jakości przędz, sweter zapakowany jest w czarny,

satynowy woreczek. Dostaje również swoją własną szczotkę do czesania, by po praniu nie stracił puchatości - taką wyprawkę szykuję dla tych Tworów Miłości <3 :D

... czyli jak nawyki modowe mogą przynieść ukojenie :)

Najprawdopodobniej Wy również odczuliście zmiany, odpuszczenie oraz nadchodzącą nową jakość na przełomie 2020/21. U mnie niemal książkowo zachodziły procesy powiązane z poszczególnymi pełniami księżyca. Gdy coś mnie uwierało, wystarczyło rzucić okiem na pierwszy opis aktualnej pełni wyświetlanej przez FB i wszystko stawało się jasne. Tak też zaczął się u mnie proces pełnej akceptacji siebie, takiej jaka jestem Tu i Teraz. Taaa….

Choć bardzo dużo już przerobiłam, to jednak… zaczęło się od uwierania peruki, sztuczne rzęsy już dawno przestały być moją codziennością. Największy problem miałam z zaakceptowaniem swoje łysej głowy. Kiedyś przynajmniej miałam wymówkę (20 lat temu) że innych to razi 😉 Niedawno okazało się, że jedyną osobą która czuje dyskomfort na ten widok to jestem ja sama – sic! :D

Było to dla mnie szokujące odkrycie, choć zapewne wielu będzie trudno w to uwierzyć, ale tak jest gdy siedzimy cały czas w zupie swoich własnych, głęboko zaprogramowanych przekonań. Tracimy obiektywny osąd.

Zaczęłam zatem zastanawiać się co zrobić by poczuć się dobrze ze swoim wyglądem.

Wtedy wpadłam na pomysł by zrobić dokładnie to co robią projektanci mody lansujący swoje nowe kolekcje, czyli robić foty! :D by oswoić się ze swoim wizerunkiem, poszukać inspiracji… i uwaga poczułam wiatr w żaglach, adrenalinę że teraz zaczyna się wielka przygoda :D

Otóż pierwszy wniosek jaki mi się nasunął, to taki że nie ma sensu udawać i męczyć się ukrywaniem tego, że się wygląda jak wygląda (pffff jak na 45latkę genialne odkrycie ;) ). Fajnie jest się czasami wystylizować, lecz na co dzień bez sensu jest umykanie i chowanie się w ogrodzie przed okiem sąsiadów bo mogą sobie pomyśleć, że mam raka lub cos równie dramatycznego…. Tak, jeszcze w takim wydaniu trzymał się u mnie program „co inny pomyślą”

Drugi wniosek: niewiele tego! Szukałam inspirujących zdjęć stylizacji kobiet z łysą głową i trafiałam albo na klimaty etniczne bądź podpowiedzi jak zamaskować łysą głowę peruką lub turbanem. To już mam obcykane więc, nie o to mi chodziło.

Przekopałam pinterest, etsy, google. Poza celebrytkami w chwilowej łysości na potrzeby filmu wiadomo pojawiła się Sined O Conor oraz  dwie perełki Amber Jean Rowan modelka alopecjanka pracująca dla znanych marek modowych oraz Celine Bernaerts – mistrzyni makijażu, która świadomie goli głowę, rozjaśnia brwi by tworzyć na swojej twarzy przepiękne makijaże. Oznacza to, że nadal jest to temat niszowy i ja jako projektantka mam pole do popisu :D

Zatem przede mną wspaniałe zadanie odkrycia swojej autentyczności a nie bazowanie na własnych oczekiwaniach, że teraz przez chwilę jeszcze ponoszę perukę (tak od 20 lat) a zaraz włosy mi odrosną 😉

Oczywiście odbyłam rytuał pożegnania się z oczekiwaniami i wyobrażeniami, opłakałam to wszystko by się oczyścić, a piszę o tym tylko dlatego by każda/każdy z Was, kto chce zaprowadzić w sobie podobne procesy samoakceptacji, wiedział o tym że uwolnienie nie odbywa się w chwili postanowienia, czasami jest to dłuższy proces a z pewnością głęboki, sięgający do podświadomości. I nie ma co cisnąć na siłę, na to ma przyjść właściwy czas.

Wracając do radości, mój plan działań jest taki:

1.     1.  Ponieważ sesje zdjęciowe, zdjęcia, kolorowe magazyny od dzieciństwa były moim kluczem do zmiany mojego nastawienia i tym razem postanowiłam od tego zacząć. Zatem robię jak najwięcej stylizacji z łysą głową. Projekty Ufology temu sprzyjają 😊

2.      2. A skoro sesja zdjęciowa to musi być makijaż 😊 czyli: opracować nowe wersje makijażu dla siebie

3.      3. By nie zadawać sobie szoku i nie tworzyć wewnętrznego napięcia, przez jakiś czas nie zrezygnuje z peruki, może będzie to stylizacja zimowa (bo cieplej w głowę😉 ) ale do lata wypracuję sobie własny, łysy styl. Wiem czego w nim chcę a czego nie, więc spodziewajcie się wkrótce nowych postów i więcej łysości niż dotychczas, bo peruki choć piękne potrafią uprzykrzyć codzienność. Dodatkowo w ramach mobilizacji Kosmos ostatnio podesłał mi nie tę perukę, którą zamawiałam… ech

Zatem ruszam w drogę ku nowej przygodzie z nowym stylem <3

Buziaki

Wasza Peri