Tak się składa, że prócz robienia na drutach i kilku innych rzeczy, kocham bawić się z własnym psem.

Co mi to daje?

Wejście w świat pozytywnego infantylizmu to powrót do beztroskich emocji dziecięcych. Właśnie tego brakowało mi w świecie dorosłym definiowanym przez tych, którzy uczyli mnie jak żyć. Kilka lat zajęło mi stworzenie własnych, pasujących do mnie definicji sposobu na życie i oto proszę.

Wraz z moją młodszą Siostrą - Marzenką, odnalazłyśmy się w tej krainie, bez ustalania w co się bawimy. To miałyśmy opracowane od dawna. Jedyne czego nam brakowało to skorygowania złych nawyków, w które wtłoczyło nas życie. Spotkałyśmy się w punkcie, w którym wzajemnie się od siebie uczymy i wspólnie tworzymy. 

Wymyślamy, praktyczne i wygodne ubranka, ponieważ niektóre psy marzną. Wygląd, kolor, ozdoby mają dla psa wtórne znaczenie - ważne jest jak ludzie na niego reagują. Niektóre psy wstydzą się ubrań, niektóre (patrz Fifka) wiedzą, że dzięki temu uzyskają korzyści: ciepło, uwagę otoczenia, głaskanie itd. 

Uwielbiam, gdy Marzenka zaskakuje mnie nowymi pomysłami i realizacjami. Ona tego jeszcze nie zauważyła, ale w dniach gdy nie ma mnie w pracowni - a ona ma wolną rękę - szyje najfajniejsze rzeczy ;) Mnie rutyna męczy - czasami potrzebuję być w regularnym trybie, a czasami potrzebuję z niego wyskoczyć by wejść w inne tory myślowe. Dlatego są dni, gdy pracuję w innych miejscach. Za to gdy wracam znów mam nową energię i pomysły.

Władzę medialną przekazałyśmy Fifi, ona jest Prezeską, ona zajmuje się pisaniem bloga i obsługą fanpage na Facebooku. Ma w tym wolna łapę, choć czasami przegina z narzekaniem na nas.

Tak się cudownie składa, że Fifka też ma z tego zabawę. Uwielbia sesje zdjęciowe, pod warunkiem, że mają swoje tempo i nie za szybko ją przebieramy. W każdym stroju wykonuje swoje układy i nie wolno jej tego zakłócać, inaczej się obraża i przestaje pozować. Uwielbia profesjonalne aparaty fotograficzne i kamery za to smartfony ją wkurzają. Skubana, nie chce tylko zajmować się księgowością, to akurat spada na moje barki.

Przez ponad rok czasu wytworzyły nam się rytuały, droga do pracy i z pracy, atrakcje mijane po drodze - zapewne Fifka napisze na blogu Komoony o koniku - swojej atrakcji. Praca przerywana przez Fifkę obowiązkową zabawą aportem sznurkowym ;) Kawka z Mamą i Sąsiadkami.

Cudnie jest obserwować jak w pracowni, w domu Rodziców, rozwijają się nasze osobowości, umacnia wiara w siebie i więzy rodzinne. Tego nie widzi się na co dzień. Szczęście gruntuje się powoli i niezauważalnie, aż któregoś dnia człowiek uświadamia sobie ciszę istniejąca w środku i radość, gdy wspomni się dzień pracy. 

... i wymiar duchowy zagrał mi na nosie, ponieważ poprzez Komoonę poznałam Dominikę, dużo młodszą i upartą cudowną osobę, która w momencie mojego zwątpienia, udowodniła że przeszkody nie istnieją. Powiedziała wszystko to co ja zazwyczaj mówię wspierając innych, pokazała na przykładzie i zadziałało. Poznałam Alutkę, która ma odwagę żyć według swoich zasad i dobrze na tym wychodzi, choć momentami łatwo nie jest. Jednak złote serducho to super power i jeśli trzeba to rozwiązanie problemu zawsze się znajdzie. 

Dobra energia przyciąga dobrą energię. Jeśli ktoś myśli o tym, że jego pies marznie - to musi być dobrym człowiekiem i tacy są nasi Klienci. To mega pozytywni ludzie, którzy są naturalnie weseli i serdeczni. Pomysł pod nazwą Komoona okazał się kopalnią pozytywnej energii.

Prawda jest też taka, że aby osiągnąć zadowalający poziom finansowy,  wspieram się dodatkowymi zleceniami marketingowo- projektowymi. Nie ukrywam, że dla umysłu twórczego taka odskocznia jest błogosławieństwem. Poczucie wewnętrznego szczęścia, nakręca kreatywność, która musi się realizować w kilku kierunkach. Czyli nie ma tego złego. Cel jest jednak taki aby role się odwróciły i stałym źródłem finansowym była Komoona - nad czym intensywnie pracujemy, łącznie z Panią Prezes oczyfiście ;)

www.komoona.eu zapraszamy serdecznie <3 div="">

źródło: http://www.expressilustrowany.pl/artykul/zdjecia/3778015,pan-i-pies-dobrze-dobrani-podobne-stroje-i-temperamenty,4994223,id,t,zid.html fot. Grzegorz Gałasiński

Czas najwyższy się trochę pochwalić:

Zadziało się to za sprawą Woolfa – pewnej idei o której ciągle jeszcze nie jestem gotowa napisać - oraz pewnej Pani J., która swoim zaangażowaniem w powyższą ideę dotarła do samej Gosi Baczyńskiej i umówiła nas na spotkanie.

Tego dnia, a był to ostatni weekend przed Świętami Bożego Narodzenia, jechałam na spotkanie do Atelier na Floriańskiej, z walizką pełną naszych udzierganych projektów, wzorników oraz wszystkich tych próbek, które są niezbędne by zachwycić luksusowym dziewiarstwem.

…. jechałam i omal nie dojechałam, ponieważ tego dnia cała Warszawa była zakorkowana, nawet tramwaje nie nadjeżdżały. Na spotkanie spóźniłam się godzinę!!!

Na całe szczęście „tylko” godzinę. Stolica tego dnia była jednym wielkim kotłowiskiem, ściskiem i szaleństwem przedświątecznym. Jako osoba przyjezdna, stosunkowo rzadko bywała w stolicy nie mogłam tego przewidzieć. Swoją drogą Gosia okazała wielką wyrozumiałość i klasę czekając wraz z Panią J. na moje przybycie.

Próbowałam zamówić taksówkę, ale poinformowano mnie, że prawdopodobnie zlecenie zrealizują za godzinę... Wyobrażacie sobie taką sytuację? Życiowa szansa, która nie zdarza się codziennie, a tu taka niemoc. Na dodatek zaczął lać deszcz z odrobiną śniegu, bo w końcu to zima była.

Nucąc w myślach piosenkę Stinga „Englishman in New York”, nawet rozważałam pójście na pieszo, gps pokazywał... 40 min marszu... i wtedy dostrzegłam taksówkę, samotną, stojącą i czekającą.

Podbiegłam więc do niej ciągnąc walizę z Wielką Nadzieją. Na wiadome pytanie taksówkarz odpowiedział, że owszem podwiezie mnie ale za pięć dych.

No cóż byłam zdesperowana, zgodziłam się.

Wsiadłam ruszyliśmy, po czym pan zadał mi następujące pytanie: Stoimy w korkach czy za dodatkową opłatą mam złamać przepisy?

Ponownie się zgodziłam... a to co potem nastąpiło przypominało szalone akcje z filmów TAXI Luca Besson, łącznie ze skakaniem przez krawężniki.

Jakimiś skrótami, ostrymi zakrętami, omijając kilometrowe korki dojechaliśmy w ciągu 10-15 minut!

Wow! To było przeżycie, tak wielkie, że zupełnie zapomniałam o stresie związanym ze spotkaniem. A gdy drzwi otworzyła mi J, poczułam się jak bym wkraczała na już swojski teren :)

Gosia Baczyńska okazała się osobą, prawdziwie miłą, normalną, bez masek, która... nie kupiła naszej standardowej prezentacji. Nie zrobiły na niej wrażenia nasze kaszmiry, jedwabie, choć jakością przewyższają Loro Pianę. Natomiast urzekło ją moje osobiste, udziergane przeze mnie wdzianko – czyli sweter nietoperz. Przyznaję, że to mnie nieźle podbudowało :)

I tak wielka waliza wypełniona luksusem, tym razem okazała się zbędna. Zaiskrzyło porozumienie, zagrało szczere, idące prosto z serca tworzenie.

Wizyta nie trwała długo, Gosia bardzo konkretnie opisała jak wygląda współpraca z nią, oraz czego oczekuje przy tworzeniu kolekcji.

Wychodząc z Atelier po zakończonym spotkaniu, miałyśmy ochotę piszczeć z radości.

Tak zakończyło się pierwsze spotkanie.

Podczas następnych wizyt na Floriańskiej, najmilej wspominam fakt gdy mogłam rozłożyć świeżo przybyłe przędze z Włoch (wcześniej wybrane przez Gosię) w najniższej partii Atelier i dziergać próbki. Spokój, druty i towarzystwo konia za szklanymi drzwiami. To był moment, w którym mogłam wykazać swoją kreatywność, czyli wnieść odrobinkę siebie. Przyjemnie było również, bycie świadkiem oraz częścią procesu powstawania kolekcji. Nie ma to jak obserwować mistrzów przy pracy. Nic więc dziwnego, że nieco stresującym momentem był etap gdy proponowałam, elementy dziane mające współgrać z kolekcją. 

I tu znów ukłon w stronę Gosi która doskonale potrafi wprowadzić na właściwą ścieżkę myślową, zgodną z jej celem. 

Pomimo stresu, dziergania po nocach, pobiciu osobistych rekordów szybkości w robieniu na drutach – Udało się!

To było bardzo ciekawe oraz pouczające doświadczenie, w którego efekt związany z moją pracą nie mogłam uwierzyć póki nie zobaczyłam zdjęć na portalach relacjonujących pokaz.

A jednak pomimo wielkiego splendoru, który dzięki tej współpracy spłynął na mnie, najcenniejsze są wnioski i nauka, której udzieliła mi sama Gosia Baczyńska i które wyciągnęłam po tej przygodzie. Ponieważ teraz jak nigdy wcześniej, bardzo wyraźnie wiem, w którą stronę powinna iść moja droga projektancka.

Przed Świętami Bożego Narodzenia, dostałam zamówienie na zrobienie swetra, dla mojej Przyjaciółki. Zamówienie złożyła jej siostra. Cudowne dziewczyny, które znam od dawna i jestem związana z nimi niemal rodzinnymi relacjami – choć widujemy się bardzo rzadko.

W tego typu zleceniach jest zawarta dodatkowa przyjemność, ponieważ znam osobowość osoby dla której przeznaczony jest sweter. Wspólnie z Sylwią (zamawiającą) omówiłyśmy jaki efekt chcemy osiągnąć i w bardzo krótkim czasie w mojej głowie pojawiła się wizja.

Luiza kojarzy mi się z ciepłem, czystością intencji, dobrem – sama zawdzięczam jej wiele wsparcia mentalnego w niejednej trudnej chwili. Przyjaciółka idealna, niezależnie od tego jak długo się nie widzimy, więź przyjaźni jest niezmiennie silna. Wygląd: blondynka o niebieskich oczach.

Taką osobę chciałbym otulić czymś lekkim, ciepłym, jasnym – jak chmurka lub pianka.

W tym celu użyłam cienkiej moherowej włóczki z dodatkiem akrylu, w kolorze ecru, oraz grube druty nr 6

Mam nadzieję, ze któregoś dnia będę mogła zaprezentować zdjęcia Luizy w prezencie od jej siostry.

Tymczasem załączam zdjęcia swetra prezentowanego na mnie – sweter wyszedł rewelacyjny i postanowiłam wydziergać go po raz drugi, tym razem dla siebie oraz wprowadzić go do regularnej sprzedaży ;)