Więcej naszych projektów znajdziecie na http://www.knittex.pl/ 

Taka akcja: rajstopy 60 den, w rozm 2,3 i 4 (rozmiarówka tradycyjna) dostępne na stronie Knittex

Co prawda, w tym przypadku spełniłam rolę czysto odtwórczą przenosząc rysunek na rajstopki ale i tak satysfakcja jest :) Miło się pracuje z firmą EFVVA

   Pisałam w jednym z postów o mojej nowo odkrytej collage'owej fascynacji. Moja współpraca z Feel Joy się rozwija, a projekty przechodzą eskalację serrealistyczno-psychodelicznych klimatów. Dawno praca nie sprawiała mi takiej frajdy, zarówno na etapie tworzenia jak i obserwacji tego jak efekt końcowy trafia do odbiorców. Poniżej przedstawiam Wam drugą kolekcję. Obecnie zakończyliśmy collage do trzeciej... 

P.S. zdjęcia eventów pochodzą z FanPage Feel Joy  a produkty kupicie na stronie www.feeljoy.pl 

        Kiedy nastaje ciemność, wokół nie wdać nadziei, a wewnętrzny ból jest nie do zniesienia, myśl o końcu, ciemności.... jawi się jako ulga. Zwłaszcza, że niewielu jest w stanie zrozumieć iż ból psychiczny jest równie trudny do zniesienia co ból fizyczny.

Wielu z nas w trudnych sytuacjach życiowych myśli o końcu, samobójstwie, zabiciu się. Jak byśmy tego nie nazwali, takie myśli pojawiają się w naszych głowach.

Brak zrozumienia, brak wsparcia, samotność, sytuacje bez wyjścia... brak sensu...

Znam te uczucia, życie potrafi przytłoczyć do tego stopnia, że momentami trudno znaleźć argument do porannego podźwignięcia się z łóżka. Ci którzy nigdy nie przeżyli tego stanu, będą go mylić z lenistwem – szczęśliwcy?

No właśnie, skąd się bierze cierpienie z pozoru zdrowych, normalnych ludzi?

Skąd się bierze poczucie inności?

Otóż słyszeliście kiedyś o syndromie WWO? Jeśli nie to zapraszam do poczytania KLIK

20% populacji na świecie zostało obdarowane tym syndromem, który nieumiejętnie użyty może okazać się niszczący jak ogień. Odpowiednio ujarzmiony staje się źródłem sukcesów. To wyjątkowy dar, który na początku ciąży – jak w filmach o superbohaterach.

Ludzie z syndromem WWO to osoby czujące i widzące więcej. Dlatego tak często czują się ranione. Niestety Te osoby by poczuć swoją siłę potrzebują specjalnego szkolenia, treningu, uświadomienia, wsparcia, którego najczęściej nieświadomi rodzice nie są w stanie udzielić.

Wiem co mówię, sama jestem WWO. W dzisiejszych czasach jest o wiele łatwiej trafić na podobnych sobie ludzi dzięki internetowi. Kiedyś jakaś ślepa intuicja pchała do szukania odpowiedzi, na ciągle pojawiające się bolące pytania. Poszukiwania książek, odpowiednich ludzi, eksperymenty z magią, wiarą, sztuką. Szukanie swojej ścieżki.

Nadmiar emocji i poczucie osamotnienia już dawno minęły. Dziś jest spokój, radosna twórczość, pewność siebie i cudowna mądrość życiowa, która właśnie dzięki WWO prowadzi mnie właściwą ścieżką. Dzięki niej też wiem, że cel nie ma znaczenia, ważne jest TU i TERAZ.

Dlatego jeśli trafiłeś/łaś na ten post szukając skutecznego końca, pamiętaj, że masz dar, który tylko chwilowo boli. Daj sobie szansę na okiełznanie go. Tacy ludzie jak Ty, zmieniają świat, tworzą, dokonują pozytywnych zmian wokół. Dowodem na to jest Twoje odczucie: przecież zawsze czułeś/łaś się inny. Niezrozumiany. Daj sobie szansę i dotrzyj do tych, którzy pomogą Ci skorzystać z Twojego daru, Twojej mocy:

116 123 – Telefon zaufania dla osób dorosłych w kryzysie emocjonalnym

22 425 98 48 – Telefoniczna pierwsza pomoc psychologiczna

116 111 – Telefon zaufania dla dzieci i młodzieży

801 120 002 – Ogólnopolski telefon dla ofiar przemocy w rodzinie „Niebieska Linia”

800 112 800 – „Telefon Nadziei” dla kobiet w ciąży i matek w trudnej sytuacji życiowej

Te osoby nie oceniają, zachowasz anonimowość, niezależnie od tego w jakim jesteś wieku. Oni wiedzą, jak bardzo boli to co przeżywasz. Zawsze możesz się zabić, ale zanim to uczynisz daj szansę sobie pomóc. Nie wiesz co czeka po drugiej stronie, a jeśli istnieje karma i urodzisz się w gorszym wcieleniu by odpracować dezercję z tego świata?

Walcz o siebie, bo warto żyć! Sam/a się wkrótce o tym przekonasz.

Dlaczego powstał ten post?

Pewien mądry facet, przejmujący się nie tylko sobą – Jan z bloga Stay Fly, tworząc post-trojana o kontrowersyjnym tytule  „Jakskutecznie i bezboleśnie popełnić samobójstwo?” Po czym odkrył, że:

Stąd wymyślił akcję zrzeszająca blogerów, by dać żywy przykład na to iż warto walczyć o własne życie. Sami zresztą przeczytajcie, bo to mądry facet jest KLIK.

P.S. Zdjęcia, którymi ozdobiłam ten post, to archiwalna stylizacja wojownicza do mojego projektu rajstop - klimatem chyba najbardziej adekwatne dla tematu superbohaterów

Czas najwyższy się trochę pochwalić:

Zadziało się to za sprawą Woolfa – pewnej idei o której ciągle jeszcze nie jestem gotowa napisać - oraz pewnej Pani J., która swoim zaangażowaniem w powyższą ideę dotarła do samej Gosi Baczyńskiej i umówiła nas na spotkanie.

Tego dnia, a był to ostatni weekend przed Świętami Bożego Narodzenia, jechałam na spotkanie do Atelier na Floriańskiej, z walizką pełną naszych udzierganych projektów, wzorników oraz wszystkich tych próbek, które są niezbędne by zachwycić luksusowym dziewiarstwem.

…. jechałam i omal nie dojechałam, ponieważ tego dnia cała Warszawa była zakorkowana, nawet tramwaje nie nadjeżdżały. Na spotkanie spóźniłam się godzinę!!!

Na całe szczęście „tylko” godzinę. Stolica tego dnia była jednym wielkim kotłowiskiem, ściskiem i szaleństwem przedświątecznym. Jako osoba przyjezdna, stosunkowo rzadko bywała w stolicy nie mogłam tego przewidzieć. Swoją drogą Gosia okazała wielką wyrozumiałość i klasę czekając wraz z Panią J. na moje przybycie.

Próbowałam zamówić taksówkę, ale poinformowano mnie, że prawdopodobnie zlecenie zrealizują za godzinę... Wyobrażacie sobie taką sytuację? Życiowa szansa, która nie zdarza się codziennie, a tu taka niemoc. Na dodatek zaczął lać deszcz z odrobiną śniegu, bo w końcu to zima była.

Nucąc w myślach piosenkę Stinga „Englishman in New York”, nawet rozważałam pójście na pieszo, gps pokazywał... 40 min marszu... i wtedy dostrzegłam taksówkę, samotną, stojącą i czekającą.

Podbiegłam więc do niej ciągnąc walizę z Wielką Nadzieją. Na wiadome pytanie taksówkarz odpowiedział, że owszem podwiezie mnie ale za pięć dych.

No cóż byłam zdesperowana, zgodziłam się.

Wsiadłam ruszyliśmy, po czym pan zadał mi następujące pytanie: Stoimy w korkach czy za dodatkową opłatą mam złamać przepisy?

Ponownie się zgodziłam... a to co potem nastąpiło przypominało szalone akcje z filmów TAXI Luca Besson, łącznie ze skakaniem przez krawężniki.

Jakimiś skrótami, ostrymi zakrętami, omijając kilometrowe korki dojechaliśmy w ciągu 10-15 minut!

Wow! To było przeżycie, tak wielkie, że zupełnie zapomniałam o stresie związanym ze spotkaniem. A gdy drzwi otworzyła mi J, poczułam się jak bym wkraczała na już swojski teren :)

Gosia Baczyńska okazała się osobą, prawdziwie miłą, normalną, bez masek, która... nie kupiła naszej standardowej prezentacji. Nie zrobiły na niej wrażenia nasze kaszmiry, jedwabie, choć jakością przewyższają Loro Pianę. Natomiast urzekło ją moje osobiste, udziergane przeze mnie wdzianko – czyli sweter nietoperz. Przyznaję, że to mnie nieźle podbudowało :)

I tak wielka waliza wypełniona luksusem, tym razem okazała się zbędna. Zaiskrzyło porozumienie, zagrało szczere, idące prosto z serca tworzenie.

Wizyta nie trwała długo, Gosia bardzo konkretnie opisała jak wygląda współpraca z nią, oraz czego oczekuje przy tworzeniu kolekcji.

Wychodząc z Atelier po zakończonym spotkaniu, miałyśmy ochotę piszczeć z radości.

Tak zakończyło się pierwsze spotkanie.

Podczas następnych wizyt na Floriańskiej, najmilej wspominam fakt gdy mogłam rozłożyć świeżo przybyłe przędze z Włoch (wcześniej wybrane przez Gosię) w najniższej partii Atelier i dziergać próbki. Spokój, druty i towarzystwo konia za szklanymi drzwiami. To był moment, w którym mogłam wykazać swoją kreatywność, czyli wnieść odrobinkę siebie. Przyjemnie było również, bycie świadkiem oraz częścią procesu powstawania kolekcji. Nie ma to jak obserwować mistrzów przy pracy. Nic więc dziwnego, że nieco stresującym momentem był etap gdy proponowałam, elementy dziane mające współgrać z kolekcją. 

I tu znów ukłon w stronę Gosi która doskonale potrafi wprowadzić na właściwą ścieżkę myślową, zgodną z jej celem. 

Pomimo stresu, dziergania po nocach, pobiciu osobistych rekordów szybkości w robieniu na drutach – Udało się!

To było bardzo ciekawe oraz pouczające doświadczenie, w którego efekt związany z moją pracą nie mogłam uwierzyć póki nie zobaczyłam zdjęć na portalach relacjonujących pokaz.

A jednak pomimo wielkiego splendoru, który dzięki tej współpracy spłynął na mnie, najcenniejsze są wnioski i nauka, której udzieliła mi sama Gosia Baczyńska i które wyciągnęłam po tej przygodzie. Ponieważ teraz jak nigdy wcześniej, bardzo wyraźnie wiem, w którą stronę powinna iść moja droga projektancka.

          

      W ostatnim poście nieco sobie ponarzekałam na współpracę ze zleceniodawcami, dziś opowiem jak powinna wyglądać konstruktywna współpraca, która owocuje obustronnym zadowoleniem, wzajemnym, pozytywnym nakręcaniem się oraz w konsekwencji zyskiem.

To nie jest pobożne marzenie, moje długoletnie doświadczenie potwierdza tę prawidłowość, którą poniżej się z Wami dzielę.

Otóż zleceniodawca biorąc sobie do współpracy osobę kreatywną, powinien wybrać taką, którą obdarzy zaufaniem i w tworzeniu da jej wolną rękę. Co oznacza, że:

a) zapoznał się z jego twórczością i dokonaniami, jest nimi zachwycony

oraz/lub

b) poczuł więź porozumienia, bratnią duszę, jednomyślność w wizji etc.

Jeden z tych punktów w zupełności wystarczy by stworzyć niesamowite rzeczy.

Oto przykład:

Jakiś czas temu zostałam polecona, pewnej firmie dancewear – klimat z którym nigdy wcześniej nie miałam do czynienia. Nie byłam pewna czy sprawdzę się w tym temacie. Zazwyczaj, by coś zaprojektować muszę poczuć atmosferę i wczuć się w oczekiwania odbiorców.

Tym razem, właśnie porozumienie i jasność w wyrażeniu oczekiwań zaowocowały sukcesem, który mnie samą zaskoczył.

Chwaląc się na Facebooku, zdjęciami legginsów, dla których robiłam collage na nadruki, spotkałam się z olbrzymim odzewem i mnóstwem pytań gdzie to można kupić.

Wierzcie mi, pierwszy raz miałam styczność ze światem dancewear. Sukces tej współpracy polega właśnie na odpowiednim podejściu Szefowej (Sorry Justyna, choć „szefowa” ma nieco pejoratywne brzmienie, lepsze określenie nie przyszło mi do głowy. Nie mogłam znaleźć pojedynczego słowa, które jednocześnie oddałyby Twój przemiły charakter oraz określiły stanowisko ;) )

Istotne było to, że wspomniana Pani doskonale wiedziała czego chce, jakich motywów mam poszukiwać, wprowadziła mnie w klimat dancewear oraz oczywiście przygotowała inspiracje. Potem dostałam wolną rękę i czas na tworzenie.

Wiadomo nie wszystko poszło natychmiast i gładko. Nie obeszło się bez przeszkód. Z Szefową Feel Joy, bo o tej firmie mowa, wielokrotnie poprawiałyśmy kompozycję, rozłożenie elementów graficznych. Collage były drukowane techniką, z którą jeszcze nie miałam do czynienia, musiałam ją wyczuć, na to potrzebny był czas i kilka prób. Natomiast powiem Wam, że warto było. Efekt przerósł moje wyobrażenie, a reakcja odbiorców tym bardziej :) Ani razu nie poczułam, że ktoś wkracza w moje kompetencje. Dyskusje, współpraca, praca nad konkretnym celem. Boże, proszę ześlij mi więcej takich ludzi do współpracy ;)

Oczywiście, obecnie pracujemy nad kolejną kolekcją – ja już widziałam próby – są powalające, kipiące od nasyconych kolorów – i więcej nie zdradzam ;)

Powracając do wątku udanej współpracy: sami zobaczcie jak niewiele potrzeba by obie strony były zadowolone.

Pozdrowienia dla FeelJoy :)

P.S. Ciekawostka dla Łodzian: Ostatnie zdjęcie przedstawia wzór powstały ze zdjęcia, które zrobiłam na Festiwalu Światła, na Placu Wolności ;) 

Zdjęcia pochodzą ze stron: 

https://www.facebook.com/pages/Feel-Joy-fitness-dancewear/128803830527972?fref=ts – zapraszam do polubienia

http://www.feeljoy.pl/ - zapraszam na zakupy

Przeglądając swoje archiwalne zdjęcia, natrafiłam na pliki z pokazu Ewy Minge, w którym to do stylizacji zostały użyte między innymi skarpetki oraz zakolanówki mojego projektu. Ten pomysł darzę sentymentem, nie tylko ze względu na to, iż został doceniony przez znaną projektantkę, ale też dlatego, że jak to często bywa w zawodzie projektanta współpracującego z jakąś firmą, aby coś zostało wprowadzone do produkcji trzeba się wiele na-udowadniać. W tym wypadku sama szyłam pierwowzory, by pokazać jak łączyć rozciągliwą dzianinę ze wstążką i że taka idea jest możliwa do wykonania. I dało radę? Dało.... więc produkcja się rozpoczęła. Mogę z satysfakcją pochwalić się, że był to projekt, który okazał się samograjem sprzedażowym. Siedzący w branży wiedzą co to znaczy.

Trzeba też przyznać, że produkt ten, który wydawał się dość frywolny, nie zapowiadał się jako typowy hit. Ale ja czułam, że nim będzie.

Ano właśnie....

Moją zmorą jako wieloletniej projektantki freelanserki, jest proces akceptowania kolekcji, czyli wyboru produktów, które wejdą do regularnej produkcji. W sprzedaży masowej, pobożnym życzeniem każdego właściciela firmy jest to, by projektant przedstawił mu możliwe jak najwięcej samo sprzedających się projektów. Najlepiej takich, których już nie trzeba specjalnie reklamować.

I tu zaczyna się górka. Ponieważ oczywiste jest, że gwarancji takowej, nie licząc intuicji, talentu i analizowania trendów, nikt nigdy nie udzieli. Na sukces sprzedaży składa się kilka czynników (projektant odpowiada zaledwie za dwa z nich) między innymi: dobry marketing, wiara handlowców w sprzedawane przez nich produkty i oczywiście sam projekt oraz to, jak zostanie odebrany przez tzw. ulicę, czyli masowego nabywcę. Kiedyś jeszcze głos ostateczny miał gust hurtownika, na szczęście już nie ma ;)

Skąd mamy wiedzieć, czy to się sprzeda?

Właściciel, lub osoba odpowiedzialna za kształt kolekcji (nie będąca projektantem) aby zminimalizować ryzyko nietrafienia w hit, wybiera coś co już zna (czytaj: bezpieczne). Często ma się to nijak do tego co się dzieje aktualnie w świecie mody i zazwyczaj trąci już odgrzewanymi kotletami. Cudownie jest, jeśli trafi się w moment, gdy trendy powracają, lub utrzymują się jeszcze – wtedy zarówno projektant jak i właściciel mają satysfakcję.

Tak oto mamy odpowiedź, dlaczego wielu producentów na rynku polskim nie może przeskoczyć bariery „Centrum Handlowe Ptak” w Tuszynie (które nota bene tak bardzo stara się zaistnieć na mapie modowej ).

Postawa zachowawcza właściciela firmy jest jeszcze do przyjęcia, najgorzej jest gdy ego właściciela domaga się tego, by być również projektantem ;)

Takie zachowania znają nie tylko projektanci odzieży ale też graficy komputerowi i ponoć mechanicy samochodowi (im ponoć klienci lubią doradzać) ;)

Nie uważam, że ktoś kto nie jest projektantem nie może stworzyć dobrej kolekcji. Chodzi o sam fakt zatrudnienia kogoś na tym stanowisku, bądź korzystania z usługi, po to by.... no właśnie po co? By samemu projektować, lub naprawić w swoim odczuciu silnik rękoma mechanika, doradzając mu i wymądrzając się nad uchem?

Kiedyś trafiłam na przypadek gdy pewna pani właścicielka, udzieliła wywiadu w kolorowym magazynie, opowiadając o tym jaką jest projektantką. W artykule zamieszczono na poparcie wywiadu moje rysunki i szkice, nie podpisując że są moje. Sama je skanowałam i wysyłałam do redakcji. Moje przerażenie nastąpiło wtedy, gdy przeczytawszy artykuł, odkryłam w jakim kontekście użyto moje prace. Oczywiście bohaterka wywiadu, nie widziała w tym nic złego, przecież za projekty zapłaciła. Bajka, co nie? ;)

Nagminne są też sytuację, gdy klienci targują się, ponieważ dany wzór lub projekt nie jest skomplikowany, ot dwie kreski, lub trzy kropki w logo, sam bym to narysował – może zapłacę za niego o połowę mniej.

I znów nasuwa się analogia do mądrego mechanika samochodowego a właściwie dowcipu o nim. Kawał był o tym jak facetowi zepsuł się strasznie drogi samochód i jeździł z lawetą, biedak od mechanika do mechanika, nikt nie chciał podjąć się naprawy, nie potrafili znaleźć usterki. W końcu facet trafił do ostatniego warsztatu w mieście. Mechanik, zajrzał pod maskę podrapał się w głowę, pomyślał, wziął młotek walnął w jedno miejsce i samochód odpalił. Po czym wystawił rachunek na 500 zł. Gdy klient poprosił o wyszczególnienie działań na rachunku dostał taką oto rozpiskę: Walnięcie młotkiem 10 zł, wiedziałem gdzie 490 zł

Oczywiście nie wszyscy klienci są ciężkim kalibrem. Jest wiele firm, z którymi cudownie mi się współpracowało lub współpracuje. Właściciele, szefowie którzy potrafią przekazać i opowiedzieć, co lubią, co ich inspiruje. W efekcie takiej współpracy osiągają cudowne kolekcje oraz sukcesy sprzedażowe. Niestety w proporcji jest ich mniej niż tych, którzy powinni przeżyć oświecenie mentalne.

Było chwalenie się, narzekanie, a teraz pytania i wnioski:

Zaczynając od i jednocześnie powracając do zakolanówek oraz skarpetek z satynową wstążką, to faktycznie projekt banalny. Wystarczyło tylko pokazać jak szyć. Sukces pojawił się po tym, gdy została wyprodukowana partia próbna, poglądowa sesja zdjęciowa, sprzedaż przedpremierowa w internecie, która spotkała się z bardzo pozytywnym przyjęciem. Tylko tyle...

Współczesny rynek, internet daje niesamowite możliwości testowania, przez co zmniejszenia ryzyka związanego z dużą produkcją. Cała masa młodych zdolnych ludzi, może stworzyć bez wielkich budżetów, a i tak z satysfakcją finansową dla obu stron, realizacje na poziomie światowym (wkrótce napiszę post i podam Wam przykłady). Cały czas zadaję sobie to pytanie: co należy zrobić aby polscy producenci, mający duże możliwości produkcyjne, wiedzę technologiczną, byli w stanie skorzystać z tego potencjału i wypromować swoje marki? Jak sprawić, by ludzie którzy nie mają pojęcia o sztuce, tworzeniu, pozwolili sobie na to by zaufać artystom​? Jak uruchomić dialog pomiędzy nimi?

Być może chodzi tu o zapotrzebowanie na taki zawód jak mediator, menadżer? Ponieważ wiem sama z własnego doświadczenia, iż ciężko jest wycenić swoją pracę. Pracy, która płynie z serca, pasji – ocena tego jest niezwykle trudna. Nie mam za to problemu by wycenić i mówić o talencie innych ;) O sobie nie potrafię i tu nie chodzi o brak pewności siebie, a pewną subtelność i niewłaściwość. Tak, skromność! To piękna cnota i nie należy się jej wyrzekać.

Porównując naszych rodzimych artystów wszelkiego rodzaju, stojących na piedestale popularności (zaznaczam, że są wyjątki od tej reguły, z roku na rok jest ich więcej i chwała im za to) z artystami tworzącymi „w ukryciu” wielokrotnie bardziej uzdolnionych, za to bez tupetu, dziękuję Bogu za internet, ponieważ być może on właśnie spełnia i spełni w jeszcze większej skali, rolę łącznika pomiędzy światem artystów a producentów. Prezentowanie pracy twórczej w wirtualnych, osobistych galeriach, docenianych i opisywanych przez odbiorców, wykształci obiektywną ocenę – łatwą do odczytania oraz interpretacji dla właścicieli firm. To może być ta poszukiwana gwarancja, że dany artysta jest w stanie stworzyć coś co będzie nabywane przez masy i to nie dlatego, że wpakowano w kampanię grubą kasę, a dlatego że autentycznie jego talent trafia w gusta większości.