Więcej naszych projektów znajdziecie na http://www.knittex.pl/ 

No tak, w końcu można sięgnąć do szafy po nieco bardziej skomplikowane zestawy. Oto moje ostatnie łupy wyprzedażowe, kupione w cenach niezwykle niskich. 

Tam z tyłu za mną, moja ukochana buldożka francuska. Akcja: w drodze do pracy.

Dla niewtajemniczonych, zaznaczam iż ubieranie Fifki to nie fanaberia. Jadąc na bagażniku, w pędzie powietrza, psy bez podszerstka marzną. Tak więc i Ffi trafiła się bluzeczka szyta przez naszą Komoonę. Dzisiaj w naszym duecie kolorowo jest :)

Nie miałam okazji napisać czym jest Komoona - a jest się  czym chwalić. Otóż to pomysł powstały dzięki mnie i mojej Siostrze. Prezesem, specem od PR oraz główną modelką jest Fifka - to ona prowadzi bloga oraz Facebooka

Szyjemy, projektujemy, dziergamy ubranka dla psów i całkiem fajnie nam to wychodzi. Zapraszamy do polubienia KLIK

      13 czerwca okazał się Między narodowym Dniem Dziergania, o czym dowiedziałam się od portalu Dawanda.pl na FB z wydarzenia utworzonego z tej okazji. Jako, że każda okazja do dziergania jest dobra, po krótkiej naradzie z najbliższą mi dziewiarką Magdą, postanowiłyśmy i my upublicznić swoje robótki. 

Wymarzyłyśmy sobie piknik na Górce Widzewskiej... przy czym każda z nas miała na myśli inną górkę. Magda tę prawdziwą, a ja tę która wydawała mi się Górką Widzewską ;)

Szczęśliwie obie górki znajdują się w dość bliskiej odległości i szybko się odnalazłyśmy. 

Jak widać na załączonych fotkach, piknikowa atmosfera sprzyjała radości i pomimo utrudnień, których dostarczała nam Fifi, uporczywie plącząc przędze, dziewiarskie spotkanie uważamy za bardzo udane. Do tego stopnia, że chcemy więcej i mamy nadzieję, że nasze skromne grono będzie się powiększało :D

Zapraszamy serdecznie :)

Przed Świętami Bożego Narodzenia, dostałam zamówienie na zrobienie swetra, dla mojej Przyjaciółki. Zamówienie złożyła jej siostra. Cudowne dziewczyny, które znam od dawna i jestem związana z nimi niemal rodzinnymi relacjami – choć widujemy się bardzo rzadko.

W tego typu zleceniach jest zawarta dodatkowa przyjemność, ponieważ znam osobowość osoby dla której przeznaczony jest sweter. Wspólnie z Sylwią (zamawiającą) omówiłyśmy jaki efekt chcemy osiągnąć i w bardzo krótkim czasie w mojej głowie pojawiła się wizja.

Luiza kojarzy mi się z ciepłem, czystością intencji, dobrem – sama zawdzięczam jej wiele wsparcia mentalnego w niejednej trudnej chwili. Przyjaciółka idealna, niezależnie od tego jak długo się nie widzimy, więź przyjaźni jest niezmiennie silna. Wygląd: blondynka o niebieskich oczach.

Taką osobę chciałbym otulić czymś lekkim, ciepłym, jasnym – jak chmurka lub pianka.

W tym celu użyłam cienkiej moherowej włóczki z dodatkiem akrylu, w kolorze ecru, oraz grube druty nr 6

Mam nadzieję, ze któregoś dnia będę mogła zaprezentować zdjęcia Luizy w prezencie od jej siostry.

Tymczasem załączam zdjęcia swetra prezentowanego na mnie – sweter wyszedł rewelacyjny i postanowiłam wydziergać go po raz drugi, tym razem dla siebie oraz wprowadzić go do regularnej sprzedaży ;) 

   

   Jeszcze 3 lata temu nie byłam przekonana do psich ubiorów. Jak większości ludzi wydawało mi się, iż psie futerko oraz tłuszczyk w zupełności wystarczą by psiak nie marzł, a psia moda to zwykła fanaberia. Do czasu... Od kiedy stałam się właścicielką buldożki francuskiej, miałam okazję poznać jej reakcje na minusowe temperatury. Fifi zamieniała się wtedy w trzęsącą kuleczkę, która błagalnym wzrokiem prosiła, by kurcze, coś z tym zimnem zrobić!

No i wtedy zaczęło się.... bo kiedy już miałam solidny argument (troska) przemawiający za ubieraniem psiaka, to „w moim zawodzie” wręcz wskazane jest by strój był w odpowiednim stylu. Wymarzyłam sobie Fifi w białym, puszystym swetrze, ze splotami warkoczowymi oraz wielkim golfem – tak sobie wyobrażałam wielkiego Gatsby'ego w słynnym opisie białego swetra ;)

Co robi w takiej sytuacji uzależniona od dziergania Pani?

Za to Fifka jest wdzięczną użytkowniczką moich wyrobów, wkrótce następne posty z tej dziedziny ;)

Zapraszamy do naszego sklepu z ubraniami dla psów http://pl.dawanda.com/shop/Komoona

   Jako projektant odzieży lubię różne wyzwania. Najlepiej gdy są skrajnie różne, wtedy mam świadomość, iż zgłębiam nowe przestrzenie i przez to jeszcze bardziej pobudzam kreatywność. Tym razem zadanie brzmiało: masowa masówka, możliwie najtańsza, zgodna z trendami, target: kobiety w różnym wieku, z różnych miejsc w Polsce. Zadanie dość trudne, od razu przyznaję, że polegliśmy przy kosztorysie – nie udało nam się pokonać konkurencyjnych Chin czy Indii – ale efektami warto się pochwalić ;)

Niekiedy (tutaj to widać) jak w procesie powstawania pierwowzorów nieco zmienia się

Ten sam projekt z różnych przędz: melanżowa i puchata a'la moher 

     Dawno, nie dodawałam nic na tym blogu, zajęta pracą, mierzeniem się z własnymi marzeniami – dziewiarskimi - a jakże! – i ze zgrozą odkryłam, iż idąc ku twórczej wolności skręciłam w kierunku ambicji, papierkologii, zagwozdek w relacjach pomiędzy ludźmi i takich tam innych rzeczy niezbędnych w kreowaniu firmy oraz sprawnego zespołu. Paradoksalnie, zabrakło mi czasu, na to co kocham najbardziej robić, i to co stało się przyczyną kreowania pewnej marki (o tym więcej napiszę w innych postach). Przez niemal półtora roku intensywnej pracy zabrakło mi czasu na wieczory z drutami, zabawy w wyszukiwanie mieszanek przędzowych i wełnianego fantazjowania. Choć oglądając się wstecz, znajduję dużo ciekawych rzeczy, które powinny znaleźć się na tym blogu, związane z moją pasją, samorealizacją... Miniony czas to jedna z najważniejszych lekcji w moim życiu i mam zamiar się ty z Wami wkrótce podzielić.

Póki co nadszedł czas aby wrócić do kreatywnego działania zawodowo jak i prywatnie, a że zimne dni zaczynają dawać się we znaki, zamarzyła mi się gruba wełniana spódnica.

Wykorzystałam w niej technikę, która najbardziej lubię – przypadkowego łączenia przędz (więcej o tym w poście „kontrolowany przypadek”)

Bazując na dzianej, srebrnej przędzy lurexowej stopniowo dodawałam najpierw grubą gładką wełnę, potem ręcznie skręcaną fantazyjnie wełnę z alpak, na koniec przeszłam na moher.

Gdzie tu przypadek? Po prostu nie wiedziałam gdzie zakończy się dana przędza i jak powierzchniowo rozłoży się przestrzeń gładka, supełkowa i puchata.

Miałam pewne obawy czy moher w części pośladkowej za bardzo mnie nie pogrubi. Mój niepokój okazał się bezpodstawny, choć pupa wygląda na nieco większą, to ogólnie sprawia sexi wrażenie ;)

Wykorzystując splot ściągaczowy, modelowałam spódnicę stopniowo dodając po bokach oczka, następnie powyżej linii bioder odejmując je. Wszyłam też zamek błyskawiczny, by nie burzyć ołówkowego kształtu i uzyskałam taki oto efekt:

Co najważniejsze spódnica w noszeniu jest cudowna!!!! Cieplutka, milutka, dawno nie miałam takiej radości z udzierganej rzeczy.  

Było już po Fashion Weeku, gdy moja przyjaciółka - Kolorowa Ania - wyszukała mnie wśród postów Doroty Wróblewskiej. Gdy choroba wpływa na wygląd, tego typu komentarze mają wielką siłę.
Dziękuję Pani Doroto <3 nbsp="">

Pomysł na ten sweter polegał na tym aby zacząć dzierganie od dołu na najcieńszych drutach, stopniowo przechodząc na większe i grubszą przędzę, po to by golf był najgrubszy. Przyznaję, że przy wykończeniu zabrakło mi super grubych kołków, mam pewien niedosyt - oczka powinny być jeszcze większe, ale i tak nie jest źle ;)

Polowałam na oxfordy tylko dlatego aby nosić do nich skarpetki i podkolanówki - najlepiej dziergane na szydełku. Wymyśliłam sobie wzorek, rozpisałam go, ale w trakcie robienia pierwszej podkolanówki okazało się, że nie wystarczy mi jasnej przędzy, stąd się wzięły tonalne pasy ;)

Aby nie było zbyt "ciężko" założyłam szyfonową spódnicę. Góra to również moje dzieło: sweter z owczej wełny, wymieszanej na zasadzie kontrolowanego przypadku z grubszą anilaną ecru i cieńszą kolorową.